Πέθανε ο Δυονύσης Σαββοπουλος

Εφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο μεγάλος τραγουδοποιός, στιχουργός και ερμηνευτής, που άφησε βαθύ αποτύπωμα στο ελληνικό τραγούδι και στην πολιτιστική ζωή της χώρας.

Η λογική του θα είναι να πιάνω έναν "προορισμό" στο web3 κάθε φορά και να μιλάω για αυτόν σε βάθος, με μερικά εμβόλιμα "πως το κάνω αυτό" άρθρα. Η ελπίδα μου είναι πως καθώς σιγά σιγά θα χαρτογραφούμε τον χώρο, θα αρχίσει να παίρνει μία πιο συγκεκριμένη μορφή —γιατί μην νομίζετε, κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά πως ακριβώς θα είναι το web3.

Το newsletter είναι συνδρομητικό, αλλά αφού έχει μόνο ένα άρθρο για την ώρα και κάτι πρέπει να δει κανείς για να καταλάβει αν θέλει να πληρώνει ή όχι, το πρώτο άρθρο θα το αφήσω προσβάσιμο σε όλους για λίγο.

Αρκετοί φίλοι με ρώτησαν γιατί στα ελληνικά, η ελληνική αγορά είναι πολύ μικρή. Έχουν δίκιο, αλλά υπάρχει και μία σχέση κόστους/απόδοσης για εμένα. Το κόστος (ο χρόνος και η προσπάθεια) για να γράψω ένα καλό, εκτενές άρθρο στα αγγλικά είναι πολύ μεγαλύτερο από το να κάνω το ίδιο στα ελληνικά —και αν θέλω να είμαι ειλικρινής, το αποτέλεσμα στα ελληνικά θα είναι πολύ καλύτερο.

Στόχος μου είναι να δημοσιεύω ένα τουλάχιστον εκτενές άρθρο τον μήνα που θα είναι διαθέσιμο μόνο στους συνδρομητές που πληρώνουν και μερικά μικρότερα που θα είναι ανοικτά σε όλους. Το πιο πιθανό είναι να γράψω περισσότερα, ήδη έχω άλλο ένα σχεδόν έτοιμο και 2-3 που τα δουλεύω παράλληλα.

Το πρώτο άρθρο έχει θέμα Axie Infinity, το web3 game με αξία 3 δις δολάρια.

--

Θέλω να ευχαριστήσω πολύ όλους τους φίλους που είδαν το πρώτο άρθρο χθες και γράφτηκαν, το μοίρασαν σε άλλους, μου είπαν τις σκέψεις τους. Έχω ήδη και τους πρώτους συνδρομητές επί πληρωμή! Όλα αυτά μαζί είναι για εμένα πολύ σημαντικά και είναι κι ένα μικρό σπρώξιμο να κάτσω κάτω και να κάνω κάτι που μου αρέσει να κάνω έτσι κι αλλιώς. Ευχαριστώ!

Τέτοια εποχή πριν από έναν χρόνο είχα στο μυαλό μου ότι αφού έγινα καλά, θα μπορούσα να περάσω το επόμενο διάστημα βγαίνοντας έξω, διασκεδάζοντας, περνώντας καλά. Αντί για αυτό, πέρασα ένα χρόνο working from home, χωρίς πολλά από όσα είχα σκοπό να κάνω. Αλλά δεν έχω παράπονο, πέρασα κι ένα πολύ ωραίο καλοκαίρι και έναν πολύ ενδιαφέροντα Σεπτέμβριο και λίγο Οκτώβριο -μέχρι που ξανακλειστήκαμε μέσα και να ξαναμπήκαμε στην βαρετή ρουτίνα του lockdown.

Σήμερα που κλείνω τα 48, κάπως έχουν έρθει τα πράγματα και ξεκινάω τον επόμενο χρόνο της ζωής μου με νέα δεδομένα. Μεθαύριο, Δευτέρα, θα είναι η τελευταία μου μέρα στην ChannelVAS, την Πέμπτη θα κάνω την δεύτερη δόση του εμβολίου.

Και με νέα σχέδια! Σκοπεύω να περάσω μερικούς μήνες χωρίς να δουλεύω. Να κάνω διακοπές, να ασχοληθώ με τον εαυτό μου (να χάσω και τα κιλά που έχω πάρει...), να διαβάσω, να πειραματιστώ με διάφορες τεχνολογίες που θα ήθελα να ασχοληθώ αλλά δεν προλάβαινα, να μιλήσω με κόσμο, να δω φίλους.

Έχω διάφορα στο μυαλό μου, δεν ξέρω με τι από όλα θα ασχοληθώ τελικά, αλλά σίγουρα σκοπεύω να γράφω πιο πολύ εδώ, οπότε όποιος περάνει από δω τακτικά, όλο και κάτι νέο θα βρίσκει :-)

Από την μία είναι σστείο που γράφω post για αυτό, δεν έχω γράψει καμία άλλη φορά με αφορμή το ότι εγώ ή κάποιος δικός μου έκανε ένα εμβόλιο. Από την άλλη, με όλες αυτές τις βλακείες που ακούγονται έχει μία αξία να αναφέρεται δημόσια.

Δεύτερη δόση σε 21 μέρες και στα μέσα Μαϊου θα είμαι έτοιμος να προγραμματίσω υπέροχες διακοπές για το καλοκαίρι.

Από το slack στο γραφείο:

Ο @javapapo ("παλιός", αγαπημένος podcaster) και ο @stefanisg έχουν ξεκινήσει το badguys.fm, ένα νέο ελληνικό podcast που θυμίζει τo format των πρώτων podcasts (2005, 2006).

Πριν από μερικές μέρες, είχαν την καλοσύνη να με προσκαλέσουν να συμμετέχω κι εγώ και το ευχαριστήθηκα πολύ!

Thanks, guys!

Πρώτα από όλα, για το layout, έφυγα από το Bootstrap που χρησιμοποιώ εδώ και πολλά χρόνια, και πήγα στο tailwindcss. Δυσκολέυτηκα στην αρχή (δεν είναι και ο τομέας μου), αλλά τα κατάφερα και νομίζω ότι το tailwindcss μου ταιριάζει καλύτερα.

Επίσης, είμαι πολύ χαρούμενος με το αισθητικό αποτέλεσμα. Μου αρέσει να έχω ένα design που να είναι λιτό και να αναδεικνύει το κείμενο των άρθρων μου, χωρίς πολλά πολλά γύρω γύρω. Αν και το web typography συνεχίζει να είναι ένα μυστήριο για εμένα, νομίζω ότι με την μέθοδο των δοκιμών κατέληξα σε κάτι που όντως διαβάζεται εύκολα.

Μετά, δοκιμάζοντας το layout στο iPhone12 mini (που αντικατέστησε επιτέλους το iPhone 6s μετά από 5 χρόνια) ανακάλυψα ότι το μικρό "notch" που πρωτοεμφανίστηκε στο iPhone X μου "χαλούσε" το layout σε portrait γιατί έκανε τα div που θα έπρεπε να έχουν πλάτος 100% λίγο μικρότερα ώστε να μην καλύπτονται από το notch. Αλλά στην δική μου περίπτωση, το notch δεν καλύπτει το κείμενο, αλλά απλά το περιθώριο που υπάρχει αριστερά-δεξιά.

Οπότε ψάξιμο κι εκεί, για να καταλάβω ότι χρειάζεται viewport-fit=cover στο viewport

<meta name="viewport" content="width=device-width, initial-scale=1.0, viewport-fit=cover" />

και στο CSS των σχετικών div

padding: env(safe-area-inset);

Το css-tricks τα λέει αρκετά λεπτομερώς.

Σε όλη αυτή την διαδικασία βέβαια, θυμήθηκα ότι υπάρχουν διάφορα πραγματάκια που πρέπει να διορθώσω στο bucket3, οπότε άντε και version και σε αυτό.

Το bucket3 το χρησιμοποιώ εδώ και 8 χρόνια πλέον κι έχει εξελιχθεί σε πολύ καλό εργαλέιο για static blogging, με features που δεν έχουν άλλα παρόμοια εργαλεία, αλλά χρειάζεται να επικαιροποιήσω το documentation γιατί όπως είναι, αν πάει να το χρησιμοποιήσει κάποιος απλά θα χαθεί και θα το παρατήσει...

Μετά θυμήθηκα ότι θέλω εδώ και χρόνια να βάλω ένα search στο blog μου που να μην βασίζεται στο google. Τα κατάφερα με το lunr.js, αλλά χρειάστηκε να φτιάξω ελληνικό stemmer, να προσθέσω stopwords σε κάτι nodejs πακέτα που χρησιμοποιεί κ.λ. Μου παίζει ΟΚ locally, αλλά θέλει λίγο optimization για να το ανεβάσω κι εδώ. Την επόμενη φορά που θα ασχοληθώ :-)

Κι αφού τα έκανα όλα αυτά, ακούγοντας και τον Πάρη που λέει εδώ και λίγο καιρό ότι έχει μπει στην διαδικασία να μεταφέρει τα παλιά του posts στο νέο του blog, λέω, άντε, είναι κάτι που θα έπρεπε να το έχω κάνει εδώ και χρόνια, ας το κάνω κι εγώ.

Ευτυχώς βρήκα τα Wordpress XML exports που είχα κάνει για το vrypan.net/weblog και το vrypan.net/log πριν από 9 χρόνια. Και μετά έφαγα δύο μέρες προσπαθώντας να γράψω έναν parser που να πάρει αυτά τα XML και να τα κάνει bucket3 posts.

Σε αυτή την διαδικασία συνειδητοποίησα (ξανά) πως οτιδήποτε κάνεις embed στις σελίδες σου, το πιθανότερο είναι πως δεν θα παίζει σε Χ χρόνια (1, 2, 5, 10; Έχω posts από το 2003). Οπότε φρόντισα, όπου ήταν εύκολο, ο parser μου να κατεβάζει locally τουλάχιστον τις φωτογραφίες και να αντικαθιστά με την "local" version στα posts.

Και με αυτά και με αυτά (και άλλα που τα έχω ξεχάσει), η ανανέωση του blog.vrypan.net μου πήρε μία γεμάτη βδομάδα :-)

Βάζω κι ένα screenshot, γιατί κάποια στιγμή στο μέλλον θα διαβάζω το post αυτό και δεν θα θυμάμαι πως έμοιαζε το redesign.

Την προηγούμενη Παρασκευή, δοκίμασα για πρώτη φορά το καλάθι του skroutz.gr: Βάζεις στο καλάθι προϊόντα από διάφορα καταστήματα, τα πληρώνεις όλα μαζί. // @vrypan→

Η εμπειρία ήταν εξαιρετική. Sign in με ένα account (εγώ μάλλιστα προτίμησα το sign-in with Apple, που δεν είναι και τόσο συχνό να υποστηρίζεται), απλός τρόπος να βάλεις την κάρτα για να πληρώσεις, απλό, λιτό, γρήγορο site, γενικά όλα "όπως πρέπει να γίνονται". // @vrypan→

Όταν έβαλα την παραγγελία παρατήρησα ότι είχα αγοράσει πράγματα από 4 μαγαζιά, σε 4 σημεία της Ελλάδας: Κόρινθο, Πάτρα, Θάσο, Κατερίνη! Σκέφτηκα μήπως είναι βλακεία μου, δεν υπάρχουν μαγαζιά πιο κοντά μου στην Αθήνα; // @vrypan→

Μετά αναλογίστηκα ότι συνήθως αγοράζω από το Amazon και άλλα online καταστήματα και τα πράγματα μου έρχονται από την άλλη άκρη της γης, γιατί να μην μου έρθουν από μία άλλη πόλη της Ελλάδας; Προχώρησα λοιπόν κανονικά στην παραγγελία. // @vrypan→

Από την στιγμή που μπαίνει η παραγγελία, το skroutz.gr δείχνει που βρίσκεται η κάθε υπό-παραγγελία από το κάθε κατάστημα. Αφού γίνει η αποστολή, πατάς στον αριθμό παραγγελίας και βλέπεις ανάλογα με την μεταφορική, την κατάσταση του δέματος. // @vrypan→

Ακριβώς μία εβδομάδα μετά, μου έχουν ήδη έρθει τα 3 από τα 4 πακέτα και το τέταρτο βλέπω πως έφτασε σήμερα στο πρακτορείο την περιοχής μου, οπότε δεν αποκλείεται να το έχω και μέσα στην μέρα. // @vrypan→

Θα ήμουν πολύ ευχαριστημένος έτσι κι αλλιώς, αλλά με δεδομένο το lockdown και τις γιορτές, ομολογώ ότι έχω ξαφνιαστεί από το πόσο καλή, εύκολη και γρήγορη ήταν η όλη εμπειρία. // @vrypan→

Και δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι ένα "καλάθι" σαν του Skroutz, μαζί με την πολύ καλή επέτρεψε σε καταστήματα στην άλλη άκρη της Ελλάδας να ανταγωνιστούν αυτά της Αθήνας και να με κερδίσουν ως πελάτη (δεν αγόρασα κάτι εξεζητημένο που υπήρχε μόνο σε αυτούς). // @vrypan→

Και, ναι, ξέρω για τα παράπονα που έχουμε όλοι, αλλά πραγματικά τόσο η ACS όσο και τα ELTA Courrier λειτούργησαν άψογα: ταχύτητα, εξυπηρέτηση, tracking. Ελπίζω να είναι δείγμα ότι αλλάζουν και ότι έχουν αναβαθμίσει τις υπηρεσίες τους. // @vrypan→

@nikan Νίκο, νομίζω τελικά ότι ενα ειναι το θέμα: να κανείς πολύ καλά κάτι, ότι κι αν ειναι αυτό. World class. Αν πας να πετύχεις τέτοιο στόχο, τελικά θα φτιάξεις και πολλά αλλά μαζί. // @vrypan→

@vrypan Δεν ξέρω αν ίσχυει αλλά μ’ αρέσει σαν απάντηση σε σύγκριση με τις άλλες που λένε ν’ αξιοποιήσουμε ότι έχουμε // @nikan→

@nikan Θες να είσαι ο καλύτερος προορισμός για digital nomads? Φτιάξε τηλεπικοινωνίες, μεταφορές, ποιότητα φιλοξενίας, ψηφιακές δημόσιες υπηρεσίες a la Εσθονία, ξεκάθαρο φορολογκό σύστημα, τραπεζικές συναλλαγές, εκπάιδευση. Αλλιώς 3 μήνες με το laptop στην παραλία και μετά θα φύγουν. // @vrypan→

@vrypan Καταλαβαίνεις βέβαια ότι αν τα έχεις ολ’ αυτά, δεν τους χρειάζεσαι τους digital nomads :) // @nikan→

@nikan Βέβαια. Αλλά μπορούν να γίνουν βήμα βήμα. Βάζεις ήλιο και θάλασσα κι Ευρώ κι έρχονται μερικοί, φτιάχνεις κάτι κι έρχονται κι άλλοι κλ. :-) // @vrypan→

@vrypan Κι έτσι ξαναγυρίζουμε στο σημείο μηδέν γιατί όλα αυτά θα μπορούσαμε και θα πρεπε να τα φτιάξουμε για τον τουρισμό που ήδη έχουμε και που αριθμεί εκατομμύρια κι όχι χιλιάδες // @nikan→

@nikan Δεν διαφωνώ. ΑΝ έχει κάποια αξία το digital nomads είναι ότι είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και «καλό» τουριστικό (για την ώρα) niche. Θα έλεγα το ίδιο πχ και σε σχέδιο να γίνουμε πχ η χώρα στην οποία να γυρίζονται ταινίες ή κάτι παρόμοιο. // @vrypan→

@nikan Απλά όλα αυτά είναι καλές ιδέες που κάθε τόσο κάποιος πολιτικός πετάει. Το θέμα είναι να πάρουμε μια και να την εκτελέσουμε αποτελεσματικά σε βάθος χρόνου... Οι ιδέες είναι φθηνές όπως ξέρουμε ;-) // @vrypan→

@nikan Αφήνω κι αυτό εδώ, χωρίς να ξέρω το πραγματικό του περιεχόμενο. Αν όντως βλέπουν σφαιρικά το θέμα, κάτι μπορεί να γίνει. €1 δισ επένδυση Microsoft για cloud services: www.kathimerini.gr/economy/loc... // @vrypan→

Ξεκίνησε από ένα προσωπικό πρόβλημα, αλλά δεν έχει σημασία αυτό.

Σχεδόν όλοι μας έχουμε βρεθεί στην άσχημη θέση να έχουμε κάποιο πρόβλημα με την σύνδεση μας στο Internet και να περνάμε ατελέιωτες ώρες στην αναμονή περιμένοντας να μιλήσουμε με κάποιον και να μην μπορούμε να βρούμε άκρη ή να περιμένουμε πότε θα ασχοληθεί "το συνεργείο" με το πρόβλημα, και πάλι χωρίς να ξέρουμε αν θα είναι σήμερα, αύριο ή σε 10 μέρες.

Αποφάσισα λοιπόν να μαζέψω υπογραφές με αίτημα προς την ΕΕΤΤ να υποχρεώσει τις εταιρείες τηλεπικοινωνιών να δημοσιεύουν κάθε μήνα τα στατιστικά εξυπηρέτησης των πελατών τους.

Στοιχεία όπως:

1. Το πλήθος, το μέσο χρόνο αναμονής και την κατανομή του χρόνου αναμονής στην γραμμή εξυπηρέτησης πελατών.
2. Τον μέσο χρόνο επίλυσης τεχνικών προβλημάτων ανά κατηγορία (Πχ. πρόβλημα ρυθμίσεων, πρόβλημα εξοπλισμού, πρόβλημα γραμμής κ.λ.)

Η λογική είναι ότι η εξυπηρέτηση είναι αναπόσπαστο μέρος της υπηρεσίας που παρέχουν οι εταιρείες αυτές. Θέλω να ξέρω όταν διαλέγω μία από αυτές, όταν θα έρθει η ώρα του προβλήματος (πάντα έρχεται) πως θα εξυπηρετηθώ.

Το να μου λες ότι θα έχεις τόσα Mbps και κοστίζουν τόσο, είναι ένα μέρος της υπηρεσίας που αγοράζω. Αλλά για να διαλέξω σωστά, θέλω να ξέρω και ότι αν κάτι χαλάσει θα κάνει 10 μέρες να φτιαχτεί ή ότι αν πάρω τηλέφωνο θα περιμένω 1 ώρα στην αναμονή. Τότε μπορεί να επιλέξω μικρότερη ταχύτητα ή την ίδια σε ψηλότερη τιμή, από κάποιον άλλο που έχει καλύτερη εξυπηρέτηση.

Επίσης, θεωρώ ότι η διαφάνεια, μπορεί να αυξήσει τον ανταγωνισμό σε θέματα εξυπηρέτησης πελατών και οι επιδόσεις σε αυτό τον τομέα να είναι ένα στοιχείο διαφοροποίησης (που έχει και θετικά αποτελέσματα στο πλήθος των απασχολούμενων στα τμήματα υποστήριξης πελατών καθώς και τις αμοιβές τους).

Νομίζω ότι είναι ένα απλό, στοχευμένο και ρεαλιστικό αίτημα που αν υλοποιηθεί θα έχει χειροπιαστά αποτελέσματα.

Αν θέλετε να βοηθήσετε:

• Υπογράψτε το petition (το πιο σημαντικό!)
• Διαδώστε το petition ή αυτό το άρθρο.
• Αν γνωρίζετε κάποιον στην ΕΕΤΤ, στην Γενική Διεύθυνση Προστασίας Καταναλωτή του Υπ. Ανάπτυξης ή σε κάποια άλλη σχετική θέση που πιστεύετε ότι θα μπορούσε να προωθήσει αυτή την πρωτοβουλία, ενημερώστε τον!

Εδώ και καιρό υπάρχει ένα δημόσιο debate σχετικά με τον κορωνοϊό γύρω από το οποίο συσπειρώνονται δύο ομάδες, οι συνωμοσιολόγοι και οι αντι-συνωμοσιολόγοι. Το θεωρώ ενδιαφέρον παράδειγμα για το πως "αποβλακώνουμε" όλο και πιο συχνά την δημόσια συζήτηση μόνο και μόνο για να συστοιχηθούμε σε στρατόπεδα, αλλά και πως η "αποβλάκωση" αυτή γίνεται εργαλείο χειρισμού.

Η συζήτηση ξεκίνησε ως εξής. Ενώ τις πρώτες μέρες που η παγκόσμια κοινή γνώμη είδε στο ραντάρ της το ξέσπασμα του ιού στην Κίνα, η επικρατούσα ιστορία ήταν πως ο ιός μεταδόθηκε από νυχτερίδα στον άνθρωπο, κάποια στιγμή μία άλλη ιστορία άρχισε να κυκλοφορεί: "Ο κορωνοϊός προέρχεται από εργαστήριο στην Γιουχάν".

Το βάζω σε εισαγωγικά γιατί λίγο πολύ αυτή ήταν η πρώτη επίσημη διατύπωση, από τον Τράμπ στις αρχές Μαίου. Η δήλωση αυτή από επίσημα χείλη είναι αυτό που λένε οι αγγλόφωνοι "dog whistle", δηλαδή μία δήλωση που τυπικά δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο, αλλά για κάποιο συγκεκριμένο κοινό σημαίνει κάτι διαφορετικό από ό,τι για τους περισσότερους.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, η δήλωση αυτή ήταν για κάποιους η επίσημη επιβεβαίωση ότι ο ιός αποτελεί μέρος μία συνωμοσίας της Κίνας.

Έχουμε λοιπόν σήμερα δύο παρατάξεις, να αντιμάχονται στα διάφορα social media:

• από την μία, οι συνωμοσιολόγοι που θεωρούν ότι ο ιός κατασκευάστηκε επί τούτου σε ένα εργαστήριο και αφέθηκε επί τούτου ελεύθερος με σκοπό να εξυπηρετήσει κάποιο σκοτεινό συμφέρον (να μειώσει τον πληθυσμό της γης, να βγάλουν οι φαρμακευτικές λεφτά, να πληγεί η αμερικανική οικονομία, να βάλουν τσιπάκια σε όλους μας κ.λ.)
• και από την άλλη, οι αντί-συνωμοσιολόγοι που συμμετέχουν σε αυτή την αντιπαράθεση μόνο και μόνο για να επιδείξουν την ανωτερότητά τους, κοροϊδεύοντας τους συνωμοσιολόγους ("αυτοί οι άνθρωποι ψηφίζουν", "για να δούμε τώρα, θα κάνετε το εμβόλιο όταν βγει", "ναι, ο Μπιλ Γκέιτς έφτιαξε τον ιό για να βάλει τσιπάκι στην κυρα-Μαρία στην Άνω Ραχούλα", "αυτοί βγάζουν τον Τράμπ" κ.λ.)

Οποιαδήποτε νέα επίσημη δήλωση για το θέμα, καταναλώνεται και ερμηνεύεται πλέον μέσα από αυτά τα δύο πρίσματα. Όπως για παράδειγμα η πρόσφατη δήλωση του Μάικ Πομπέο ότι υπάρχουν συντριπτικά στοιχεία που δείχνουν ότι ο ιός προήλθε από εργαστήριο στην Γιουχάν.

Αν κάνουμε ένα βήμα πίσω, οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος, ανεξάρτητα με το ποια εκδοχή πιστεύει ως πιο πιθανή, θα μπορούσε να αναγνωρίσει πολύ περισσότερες πιθανές εκδοχές, πέρα από αυτές τις δύο.

Για παράδειγμα, ο ιός να είναι τεχνητός (φαντάζομαι ότι σε διάφορα εργαστήρια στον κόσμο γίνονται πειράματα κατασκευής ή αλλαγής ιών με διάφορους στόχους, από την κατασκευή όπλων, μέχρι την ιατρική έρευνα) αλλά η διάδοση του στον πληθυσμό να είναι ατύχημα.

Ή ο ιός να υπήρχε στην φύση, πχ. σε νυχτερίδες, κάποιο εργαστήριο να τον απομόνωσε για να τον μελετήσει και η διάδοση του να οφείλεται σε ατύχημα.

Ή ο ιός να κατασκευάστηκε σε εργαστήριο, να διέφυγε κάποιο μολυσμένο ζώο και μετά, να πέρασε από ζώο στον άνθρωπο.

Ακόμη και το "διαδόθηκε σκόπιμα" φαντάζομαι ότι μπορεί να έχει διάφορες εκδοχές. Σκόπιμα είναι να είναι κεντρική απόφαση μίας κυβέρνησης, σκόπιμα είναι να το έκανε ο τρελός επιστήμονας που θέλει να δει τι θα συμβεί και σκόπιμα είναι να μόλυνε την φίλη του που τον απάτησε ο καθαριστής ενός εργαστηρίου και δεν συνειδητοποίησε τις συνέπειες αυτού που έκανε.

Προφανώς, το αν κάποιο εργαστήριο στην Κίνα ή κάπου αλλού έπαιξε ρόλο στην ύπαρξη ή στην διάδοση του ιού, έχει ενδιαφέρον. Γύρω από αυτό μπορούν να γίνουν συζητήσεις για τα όρια που θέτουμε στην έρευνα, για τις ευθύνες ή και τις κυρώσεις που μπορεί να έχουν κράτη ή εταιρείες που κάνουν παρόμοια έρευνα κ.λ. Αλλά η δημόσια συζήτηση δεν ασχολείται με αυτά.

Προσωπικά θεωρώ ότι εντέχνως η κυβέρνηση Τράμπ έχει επικεντρώσει επικοινωνιακά την συζήτηση γύρω από το αν ο ιός προέρχεται από εργαστήριο στην Κίνα κι όχι γύρω από το ο γενικός πληθυσμός μολύνθηκε σκόπιμα. Γιατί επικεντρώνοντας σε αυτό το σημείο επιτρέπει σε διάφορους να κάνουν τα λογικά άλματα που τους συμφέρουν χωρίς να χρειάζεται να τα διατυπώσει επίσημα (ότι στόχος ήταν η αμερικανική οικονομία).

Και μπορεί ακόμη, κάποια στιγμή να δοθούν δημόσια στοιχεία που θα επιβεβαιώνουν κάποια εμπλοκή κάποιου εργαστηρίου στην διάδοση του ιού. Και τότε οι συνωμοσιολόγοι θα πανηγυρίζουν και θα αισθάνονται ο καθένας ότι η δική του εκδοχή της πραγματικότητας επιβεβαιώνεται και από την άλλη, οι δήθεν ορθολογιστές, μορφωμένοι, αντί-συνωμοσιολόγοι θα λένε οι μισοί "ναι, εμείς δεν είπαμε ότι δεν κατασκευάστηκε σε εργαστήριο" (που το λένε) και οι άλλοι μισοί θα υποστηρίζουν ότι τα στοιχεία που εμπλέκουν κάποιο εργαστήριο είναι μέρος μίας άλλης συνωμοσίας.

Ποιος κερδίζει; Αυτός που κατάφερε μία ιστορία που (ελπίζω) κάποια στιγμή θα δούμε να περιγράφεται με λεπτομέρειες σε μία ιστορία ερευνητικής δημοσιογραφίας 10-15 χιλιάδων λέξεων και που ίσως θα έχει τεχνικές και επιστημονικές πτυχές, μπορεί ανθρώπινες ιστορίες και αδυναμίες, μπορεί επιχειρηματικές και πολιτικές διαστάσεις και συγκρούσεις, να την αποβλακώσει (εσκεμμένα δεν χρησιμοποίησα τον όρο "απλοποιεί") σε έναν τίτλο 3-4 λέξεων.

Ο κόσμος είναι πάντα πιο πολύπλοκος από αυτό.

(*) Φωτογραφία από τον The Guardian.

Σήμερα ήρθε ο τεχνικός της cosmote και μου ενεργοποίησε την Fiber To The Home σύνδεση.

100Μmbps καθαρά. :-)

Περίμενα ότι θα μου αντικαθιστούσαν το Speedport Plus που είχα για την VDSL, αλλά αυτό που κάνουν είναι να βάλουν ένα Nokia G-010G-Q Optical Network Terminal που θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι το "modem" για την FTTH. Από την μία συνέεται η οπτική ίνα και από την άλλη έχει ένα Ethernet interface πάνω στο οποίο ο τεχνικός σύνδεσε το Speedport και το έβαλε να κάνει PPPoE για να συνδεθεί.

Μια και όλο το networking (Ethernet, Wifi) το κάνω μέσω του UDM θα μπορούσα να καταργήσω τελείως το Speedport και να συνδέσω το UDM πάνω στο G-010G-Q, αλλά δυστυχώς το χρειάζομαι το Speedport γιατί από εκεί περνάει το IP telephony.

                                                                              
  LAN/WLAN              Telephone                                             
                                                                              
 ▲    ▲    ▲                ▲                                                 
 │    │    │                │                                                 
 ▼    ▼    ▼                ▼                                                 
 ┌─────────┐          ┌───────────┐          ┌────────────┐                   
 │         │          │ Speedport │          │   Nokia    │                   
 │   UDM   │◀───eth──▶│   Plus    │◀──eth───▶│  G-010G-Q  │◀──fc──▶ Internet  
 │         │          │           │          │            │                   
 └─────────┘          └───────────┘          └────────────┘                   

Σκέφτομαι όμως να δοκιμάσω κάποια στιγμή να συνδέσω το UDM πάνω στο G-010G-Q και το Speedport πάνω στο UDM.

                                                                               
                        LAN/WLAN                                               
 Telephone             ▲    ▲    ▲                                             
      ▲                │    │    │                                             
      │                │    │    │                                             
      ▼                ▼    ▼    ▼                                             
┌───────────┐          ┌─────────┐           ┌────────────┐                    
│ Speedport │          │         │           │   Nokia    │                    
│   Plus    │◀───eth──▶│   UDM   │◀───eth───▶│  G-010G-Q  │◀───fc──▶ Internet  
│           │          │         │           │            │                    
└───────────┘          └─────────┘           └────────────┘                    

Θέλει λίγο ψάξιμο, ίσως το δοκιμάσω κάποια στιγμή που δεν θα έχω δουλειά.

Οι γιατροί μου λένε ότι όλα πήγαν καλά. Το ίδιο τους λέω κι εγώ. Πέρασα μία διαδικασία που έχουν περάσει πολλοί άλλοι και νομίζω ότι ο καθένας την περνάει με τον δικό του τρόπο.

Για εμένα δεν ήταν τόσο δύσκολη όσο ίσως φαντάζεστε. Μάλλον με βοήθησε ο στωικός μου χαρακτήρας: "Ασχολούμαι κι ανησυχώ μόνο για όσα μπορώ να κάνω κάτι". Και η αλήθεια ήταν πως όσο ήμουν κατάκοιτος ή πονούσα ή ήμουν στο χειρουργείο ή έκαναν τις χημειοθεραπείες η τύχη μου ήταν στα χέρια άλλων. Εγώ το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να είμαι ήρεμος, ευδιάθετος και αισιόδοξος και αυτό έκανα. Δεν γκούγκλαρα καν να μάθω τι είναι αυτό που είχα ή τι σημαίνουν οι διάφοροι όροι που άκουγα γύρω μου.

Νομίζω ότι αυτό βοήθησε και εμένα αλλά και όλους όσους ήταν γύρω μου: τους γιατρούς και τους νοσηλευτές, την οικογένεια μου, τους φίλους μου.

Με εντυπωσίασε πόσοι πολλοί άνθρωποι νοιάστηκαν για εμένα, ακόμη και πέρα από τους στενούς μου φίλους και την οικογένεια μου -σας ευχαριστώ τόσο μα τόσο πολύ! Η σκέψη πως όλα είναι φροντισμένα, πως αν χρειαζόμουν κάτι θα υπήρχαν άνθρωποι να το φροντίσουν αλλά κυρίως πως αν έφευγα, οι δικοί μου άνθρωποι θα είχαν την αγάπη και την βοήθεια σας, μου έδωσε μεγάλη δύναμη. Οτιδήποτε θα μπορούσα να έχω ανάγκη, από παρέα μέχρι αίμα ή οικονομική βοήθεια, το είχα σε ποσότητες μεγαλύτερες από όσες χρειαζόμουν. Είμαι ευγνώμων για αυτό.

Κάθε χρόνος που περνάει από πάνω μας αφήνει τα σημάδια του, ο τελευταίος μου άφησε πολλά. Αλλά έτσι είναι η ζωή και όπως μου αρέσει να λέω, "όλα μέσα στο πρόγραμμα είναι" -ακόμη κι αυτά. Κάποια στιγμή κάποιος γιατρός μου είπε, "όλα θα πάνε καλά κι ελπίζω να μην μας ξαναδείτε ποτέ". Του απάντησα ότι ελπίζω να δω πολλές φορές γιατρό ακόμη στην ζωή μου, γιατί ο μόνος τρόπος να μην συμβεί αυτό είναι να μην ζω.

Η ζωή είναι μεταξύ άλλων και μία διαδικασία φθοράς κι όποιος την φοβάται την φθορά, φοβάται να ζήσει και δίνει τον μοναδικό αγώνα που είναι σίγουρο ότι θα χάσει.

Εγώ πλέον έχω επιστρέψει με χαρά σε χαμηλούς ρυθμούς φθοράς, αυτούς που σε γερνάνε μόνο κατά μία μέρα κάθε μέρα και είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό :-)

Update: το ξαναδιαβάζω και θέλω να προσθέσω κάτι από δω, κάτι από κει, αλλά δεν θα τελειώσει ποτέ αυτό το κείμενο αν αρχίσω να προσθέτω σκέψεις, γιατί αυτό τον τελευταίο χρόνο είχα πάρα πολύ καιρό να σκεφτώ. Οπότε το αφήνω ως έχει :-)

Τον περασμένο Σεπτέμβιο, πολλοί Έλληνες ευρωβουλευτές, με την ψήφο ή την απουσία τους, βοήθησαν να περάσει η καταστροφική Οδηγία για τα Πνευματικά Δικαιώματα στο Ευρωκοινοβούλιο.

Πολλοί τους υποσχεθήκαμε τότε ότι αυτό δεν είναι ένα θέμα που μπορούν να αγνοήσουν έτσι απλά και ότι δεν θα ξεχάσουμε τι έκαναν. Πρότιμησαν να ακούσουν τα λόμπυ της βιομηχανίας πνευματικών δικαιωμάτων και να αγνοήσουν τους απλούς χρήστες και τους ερασιτέχνες δημιουργούς.

Δεν ξέρω ποιο κόμμα θα ψηφίσετε, αλλά μπορώ να σας πω σε ποιους ΔΕΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΣΤΑΥΡΟ, γιατί με την στάση τους στήριξαν (ψηφίζοντας υπέρ ή λείποντας ή απέχοντας από την ψηφοφορία) την ψήφιση της Οδηγίας:

• Κώστας Χρυσόγονος (ΣΥΡΙΖΑ)

• Στέλιος Κούλογλου (ΣΥΡΙΖΑ)

• Κωσταντίνκα Κούνεβα (ΣΥΡΙΖΑ)

• Δημήτρης Παπαδημούλης (ΣΥΡΙΖΑ)

• Μανώλης Κεφαλογιάννης (ΝΔ)

• Γεώργιος Κύρτσος (ΝΔ)

• Μαρία Σπυράκη (ΝΔ)

• Ελισσάβετ Βοζεμπεργκ - Βρυωνίδη (ΝΔ)

• Θόδωρος Ζαγοράκης (ΝΔ)

• Νίκος Ανδρουλάκης (ΠΑΣΟΚ)

• Εύα Καϊλή (ΠΑΣΟΚ)

• Λάμπρος Φουντούλης (Χρυσή Αυγή)

• Ελευθέριος Συναδινός (Χρυσή Αυγή)

• Γιώργος Γραμματικάκης (Ποτάμι)

• Μιλτιάδης Κύρκος (Ποτάμι)

• Κωνσταντίνος Παίπαδάκης (ΚΚΕ)

• Σωτήριος Ζαριανόπουλος (ΚΚΕ)

• Νότης Μαριάς (Ελλάδα - Ο Άλλος Δρόμος)

Μπορείτε να δειτε με λεπτομέρειες ποιοί ψήφισαν και τί ψήφισαν εδώ: https://saveyourinternet.eu/gr/

Το παρακάτω κείμενο είναι μία (όσο πιο πιστή μπορούσα) μετάφραση μίας σειράς από tweets που έγραψε ο Cory Doctorow στις 12/9/2018 και βρήκα ενδιαφέροντα. Μπορείτε να διαβάσετε το αυθεντικό εδώ: https://twitter.com/doctorow/status/1039845484431519744

(Επίσης, αν έχετε σκοπό να κατακρίνετε κάτι στο ύφος του κειμένου, καλύτερα να διαβάσετε το αυθεντικό, μπορεί ο τρόπος που απέδωσα κάποια φράση ή ιδιωματισμό να μην είναι ακριβής και το πρόβλημά σας να είναι με την μετάφρασή μου κι όχι με αυτά που έγραψε του Doctorow.)

Σε περίπτωση που αναρωτιέστε: Η ΕΕ μόλις ψήφισε την επιβολή φίλτρων σε κάθε κείμενο, ήχο, φωτογραφία, βίντεο κ.λ. που μπορεί να δημοσιεύσεις. Αν νομίζετε ότι αυτό θα βοηθήσει τους φωτογράφους και τους υπόλοιπους δημιουργούς, δεν κατανοείτε τα φίλτρα.

Πρώτα-πρώτα: οι "πειρατές" γελάνε με τα φίλτρα. Τα πιο εξελιγμένα φίλτρα για φωτογραφίες στον κόσμο -αυτά που χρησιμοποιούνται για λογοκρισία από την κυβέρνηση στην Κίνα- είναι τετριμμένο να τα παρακάμψει κανείς. https://citizenlab.ca/2018/08/cant-picture-this-an-analysis-of-image-filtering-on-wechat-moments/ Οποιοσδήποτε έχει δουλειά να νικήσει τα φίλτρα, θα νικήσει τα φίλτρα.

Αλλά όσοι είναι νόμιμοι; Περιλαμβανομένων και των φωτογράφων; ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΑΝ. Ενώ τα φίλτρα μπορούν να παρακαμφθούν από όποιον ξέρει τα κόλπα, αν είσαι (ας πούμε) ένα φωτορεπόρτερ του οποίου η φωτογραφία από μία διαδήλωση έχει και ένα λεωφορείο με μία διαφήμιση με φωτογραφία από φωτοτράπεζα (stock photo) τα φίλτρα δεν θα καταλάβουν ότι κάνεις νόμιμη χρήση.

Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι που τα φίλτρα μπορεί να υποδείξουν το νόμιμο έργο σου ως πειρατικό, και αν δεν είσαι πειρατής, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να καταθέσεις ένσταση, να κρατήσεις την αναπνοή σου και να ελπίζεις ότι μία πλατφόρμα με δισεκατομμύρια χρήστες και εκατομμύρια άλλους στην ίδια θέση μ’ εσένα, θα επανεξετάσει την περίπτωσή σου.

Αυτά για τις φωτογραφίες. Αλλά θα φιλτράρουν και τα κείμενα. Τα κείμενά σου. Όσα γράφεις στο Twitter, στο Facebook, στο blog σου. Αν κάτι μοιάζει να ταιριάζει με κάποιο έργο με πνευματικά δικαιώματα, θα μπλοκαριστεί -από αλγόριθμους-μαύρα κουτιά που θα λαμβάνουν τρισεκατομμύρια αποφάσεις για το τι πρέπει να φιλτραριστεί κάθε μέρα.

Προγράμματα Υπολογιστών. Είσαι προγραμματιστής; Θεωρείς πως θα μπορούσες να αναλύσεις τον κώδικα ενός προγράμματος και να αποφασίσεις αν είναι ένα "πρωτότυπο έργο" του οποίου η μεγάλη ομοιότητα με κάποιο γνωστό πρόγραμμα είναι τυχαία ή αντιγραφή;

Πολλαπλασιάστε το αυτό επί τον αριθμό όλων των βίντεο και κάθε άλλου είδους περιεχομένου.

Οι "ομάδες δημιουργών" που υποστήριξαν αυτή την σιχαμερή πρόταση έλεγαν ξανά και ξανά ότι αυτά τα τεχνικά θέματα θα λυθούν όταν θα πούμε στους "σπασίκλες" (nerds) ότι πρέπει να τα λύσουν. Είπαν ΣΠΑΣΙΚΛΙΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ.

Η άρνησή τους να απαντήσουν στα τεχνικά επιχειρήματα και να μάθουν για τα τεχνικά ζητήματα που θα στοιχειώσουν τους δημιουργούς και το κοινό τους εξίσου ήταν εγκληματική.

Έχουν κάνει περισσότερα για να χάσουν τα πνευματικά δικαιώματα την αξιοπιστία τους από οτιδήποτε άλλο στην ιστορία της τεχνολογίας. Η (γελοία) εμμονή τους ότι τα πνευματικά δικαιώματα απαιτούν μαζική λογοκρισία και παρακολούθηση για να επιβιώσουν θα εισακουστεί και θα γίνει πιστευτή.

Είπαν στην Ευρώπη: Μπορείτε να έχετε ελευθερία λόγου ή πνευματικά δικαιώματα, αλλά όχι και τα δύο. Και θα γίνουν πιστευτοί. Βάζετε τους λαούς σε μία θέση που πρέπει να επιλέξουν και θα επιλέξουν.

Φίλοι μου καλλιτέχνες: Δεν θα σας αρέσει η επιλογή που θα κάνουν. Μετατρέψατε την πειρατεία σε μία μορφή πολιτικής διαμαρτυρίας σήμερα.

Το θέμα θα επανέλθει σε ψηφοφορία τον Ιανουάριο. Θα είμαι ειλικρινής, θα είναι πιθανότατα μία τυπική διαδικασία. Είναι σχεδόν αδιανόητο ολόκληρη η Οδηγία (για τα πνευματικά δικαιώματα) να καταψηφιστεί. Αλλά όσο υπάρχει έστω και μία ελάχιστη ελπίδα να σώσουμε την Ευρώπη από αυτή την παράνοια, θα πολεμήσουμε.

Θα πολεμήσουμε στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια επίσης: Δεν είναι δυνατόν η απαίτηση πολυεθνικές εταιρείες να στέλνουν όλα μας τα δεδομένα και την επικοινωνία μας σε data centers των ΗΠΑ για να αναλυθούν και να λογοκριθούν χωρίς έλεγχο, να συνάδει με τα ευρωπαϊκά συνταγματικά πρότυπα.

Θα πολεμήσουμε στα 28 Ευρωπαϊκα κοινοβούλια όταν θα κάτσουν να φτιάξουν την εθνική νομοθεσία.

Θα πολεμήσουμε στις επερχόμενες ευρωεκλογές.

Ακόμη κι αν είχαμε κερδίσει την μάχη σήμερα, και πάλι θα έπρεπε να συνεχίσουμε να πολεμάμε.

Η μάχη για να κρατηθεί το Internet ανοικτό δεν είναι μία μάχη που κερδίζεις, είμαι μία μάχη στην οποία συντάσσεσαι.

Η λογοκρισία, η παρακολούθηση και ο έλεγχος του νευρικού συστήματος του 21ου αιώνα είναι ένα βραβείο πέρα από κάθε όριο για κάθε δικτάτορα, κάθε ηλίθιο, κάθε τρόλ.

Οτιδήποτε κάνουμε σήμερα εμπλέκει το Internet. Οτιδήποτε κάνουμε αύριο θα απαιτεί το Internet. Κάθε πρόβλημα που έχει ο καθένας εμπλέκει με κάποιο τρόπο το Internet και κάθε λύση σε αυτό το πρόβλημα θα είναι τελικά κάπως έτσι: "Δεν μπορούμε να καταστρέψουμε λιγάκι το Internet για να λύσουμε το πρόβλημά μου;"

Το να κάνουμε τον κόσμο να καταλάβει ότι οι μηχανισμοί για λογοκρισία και παρακολούθηση του Internet για "καλό σκοπό" τελικά θα γίνουν εργαλεία στα χέρια τρολ, δικτατόρων, εγκληματιών, στόκερ (stalker) και απολυταρχικών είναι μία επίπονη διαδικασία που θα πρέπει να επαναλαμβάνουμε ξανά και ξανά.

Μπορούμε να ξεκινήσουμε κάνοντας το "σπάσιμο του Internet" ένα θέμα που κανείς δεν θέλει να αγγίξει. Έχω βρεθεί σε διαμάχες για πολιτικές στις οποίες ζητήθηκε από πολιτικούς να κάνουν κάτι που θα έβαζε τους πολίτες να αντικαταστήσουν μικρά, φθηνά εξαρτήματα των τηλεοράσεων και αυτοί ήταν ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΜΕΝΟΙ.

Οι ηλικιωμένοι βλέπουν τηλεόραση φανατικά και ψηφίζουν φανατικά. Το να τους χαλάσεις την τηλεόραση, ακόμη και λίγο, είναι πολιτική αυτοκτονία.

Έτσι θα κερδίσουμε τις μάχες για την ελευθερία του Internet. Στοχεύοντας και καταστρέφοντας την πολιτική καριέρα κάθε πολιτικού που είναι αρκετά χαζός να ψηφίσει υπέρ αυτής της βλακείας.

Η μάχη δεν έχει τελειώσει. Ποτέ δεν θα τελείωνε. Είχαμε μία τρομακτική, θλιβερή ήτα σήμερα. Υπερβολικά σκληρή.

Όταν η ζωή σου δίνει βούρλα, πλέξε ψάθες. Θα συνεχίσουμε να πολεμάμε. Γιατί το διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο για να παραδοθούμε.

Leave a comment: http://vrypan.blog/?p=349#comment

From my last trip to Riyadh, Saudi Arabia. It's not my favourite country, but I have to say it felt a lot different since the last time I was here (something like 18 months ago?) in a positive way. Most visible change is the presence of women: you can see women working (last time I did not see even one woman working at the hotel, the company I was visiting, anywhere) and a good number of them don't have their faces covered. I even saw one driving.

Riyadh King Khalid International Airport from above

View from the building I was working in. A relatively small number of buildings are higher than a few of storeys. As you can see most of the city has low buildings.

We had great a lunch at Najd Village

"Remember the time YouTube Content ID took down a video with birds chirping in the background because an avant-garde song in its copyright database also had birds chirping in the background? Remember the time NASA’s videos of a Mars landing got taken down by a news agency? Remember the time a live stream got cut off because people started singing “Happy Birthday”?" -- via The Verge

Το Άρθρο 13 θέλει να μετατρέψει όλο το Internet σε ένα χώρο στον οποίο οτιδήποτε μπορεί να εξαφανιστεί, αρκεί μία πλατφόρμα να θεωρήσει ότι παραβιάζεται κάποιο copyright.

Αντιδράστε στο Άρθρο 13. Πιέστε τους Ευρωβουλευτές μας να μην το ψηφίσουν

Leave a comment: http://vrypan.blog/?p=298#comment

Αυτές τις μέρες είμαι στην Αλγερία. Ως μουσουλμανική χώρα, εδώ έχουν ραμαζάνι (από 16/5 ως 14/6 φέτος) που σημαίνει πως από την ανατολή ως την δύση του ήλιου δεν επιτρέπεται καμία τροφή (ούτε φαγητό, ούτε νερό). Μέσα στο ξενοδοχείο αυτό δεν έχει σημασία, η ζωή συνεχίζεται κανονικά, αλλά έξω όντως ισχύει. Που σημαίνει ότι τα meetings που έχουμε να κάνουμε ξεκινάνε στις 10:00, τελειώνουν στις 16:00 και ενδιάμεσα (και μία ώρα πριν και μετά που θέλω πάνω-κάτω από και προς το ξενοδοχείο) δεν έχει ούτε φαγητό, ούτε καφέ, ούτε νερό (ούτε τσιγάρο).

Σήμερα έγινε κάτι ενδιαφέρον. Λίγο μετά το μεσημέρι είμαστε σε ένα μεγάλο meeting room από τις 10:00 μαζί με καμία 10αριά από τους συναδέλφους από την πλευρά του πελάτη. Ο, ας πούμε επικεφαλής μας ρώτησε με τον Κώστα αν θέλουμε να κάνουμε ένα διάλειμμα να πιούμε και να φάμε κάτι κι ότι δεν υπάρχει θέμα. Εμείς απαντήσαμε ότι δεν υπάρχει λόγος και ότι αφού έτσι είναι το έθιμο εδώ, θα το ακολουθήσουμε και δεν υπάρχει λόγος να διακόψουμε. Μετά από λίγο, επέστρεψε με μία χάρτινη σακούλα (που δεν φαίνονταν το περιεχόμενό της) με μερικά νερά, και όλοι βγήκαν από την αίθουσα με κάποια απροσδιόριστη δικαιολογία για να πιούμε νερό χωρίς να αισθανόμαστε άσχημα.

Θεώρησα πολύ ευγενική και φιλόξενη την κίνηση.

Leave a comment: http://vrypan.blog/?p=284#comment

Η συζήτηση γύρω από τα θέματα που σχετίζονται με την παραγωγή και χρήση έργων διάνοιας γίνεται πολλές φορές με όρους που είναι παραπλανητικοί και φορτίζονται με διάφορες έννοιες που δεν είναι απαραίτητα αυταπόδεικτες ή δεδομένες, αλλά εμαφανίζονται ως τέτοιες. “Δημιουργοί”, “πνευματική ιδιοκτησία”, “εύλογη αμοιβή” και άλλα.

Στον πυρήνα όλων αυτών είναι τα λεγόμενα “πνευματικά δικαιώματα”. Τα πνευματικά δικαιώματα είναι ένα σύνολο δικαιωμάτων πάνω σε ένα “έργο διάνοιας” που ο νόμος αναγνωρίζει σε όποιον συνέβαλε στην δημιουργία του.

Είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου ότι τα πνευματικά δικαιώματα δεν υπήρχαν από πάντα, αλλά είναι ένα νομικό κατασκεύασμα. Είναι επίσης σημαντικό να έχουμε κατά νου ότι τα δικαιώματα αυτά αλλάζουν συνεχώς.

Πιθανότατα ή πρώτη μορφή “πνευματικών δικαιωμάτων” να ήταν στην αρχαιότητα κάποια ηθική υποχρέωση να αναφέρει κανείς τον δημιουργό ενός έργου (ενός αγάλματος, ενός θεατρικού έργου, ενός ποιήματος, ενός ύμνου ή μίας μελωδίας) και να μην το παρουσιάζει ως δικό του αν δεν το είχε ο ίδιος δημιουργήσει. (Αν και έχω την εντύπωση ότι η αναφορά στον δημιουργό ήταν περισσότερο μέρος του προσδιορισμού του έργου.) Η τέχνη γινόταν μέρος της λαϊκής παράδοσης και ο καθένας θεωρούσε δεδομένο ότι μπορεί να τραγουδήσει όποιο τραγούδι θέλει, να αναπαράγει όποια ιστορία ήξερε, να αντιγράψει όποια τοιχογραφία του άρεσε και να σχεδιάσει πάνω στους αμφορείς που έφτιαχνε τα σχέδια που είδε ότι κάποιος άλλος είχε σχεδιάσει, καθώς επίσης και να τα τροποποίσει όλα αυτά σύμφωνα με τις δυνατότητες, τις ικανότητες και τον σκοπό του.

Το πρώτο θεσμοθετημένο “πνευματικό δικαίωμα”, φαίνεται να είναι το λεγόμενο copyright, δηλαδή το δικαίωμα στην εκτύπωση ενός βιβλίου που θεσμοθετήθηκε με το Διάταγμα της Άννυς το 1710 στην Μεγάλη Βρετανία.

Το Διάταγμα της Άννυς ήρθε να αντικαταστήσει τον νόμο για αδειοδήτηση της τυπογραφίας που ίσχυε από το 1662, που έδινε το αποκλειστικό δικαίωμα εκτύπωσης βιβλίων στο συνδικάτο των εκτυπωτών (printers gild) μαζί με την υποχρέωση και το δικαίωμα να λογοκρίνουν τα έργα προς εκτύπωση. Ο τίτλος του Licensing of the Press Act του 1662 ήταν “An Act for preventing the frequent Abuses in printing seditious treasonable and unlicensed Books and Pamphlets and for regulating of Printing and Printing Presses.”). Μπορεί να πει κανείς ότι ο νόμος του 1662 όπως και προηγούμενοι που άρχισαν να εμφανίζονται στην Αγγλία λίγα χρόνια μετά την εφεύρεση του Γουτεμβέργιου, ήταν μία ρύθμιση της αγοράς που διασφάλιζε ότι η τεχνολογία της τυπογραφίας “θα είχε και κάποια όρια” αλλά και να διαχειριστεί τα συμφέροντα που είχαν αρχίσει να δημιουργούνται. Κάτι να να βάζουμε εμείς σήμερα περιορισμούς στο πως και τι μπορεί να γίνει για παράδειγμα με την γεννετική.

Το Διάταγμα της Άννυς λοιπόν, ΔΕΝ είχε σκοπό να προστατέψει τους συγγραφείς (authors) αλλά τους αντιγραφείς (copiers) που σήμερα θα ονομάζαμε εκδότες. Η λογική ήταν ότι η έκδοση ενός βιβλίου ήταν μία μεγάλη επένδυση και ο συγγραφέας δεν θα έπρεπε να μπορεί να δώσει το έργο του για εκτύπωση και σε άλλον τυπογράφο/εκδότη. Το δικαίωμα στην εκτύπωση (copyright) είχε διάρκεια 14 χρόνια.

Από τότε ως σήμερα, πολλά έχουν αλλάξει. Οι τεχνολογικές εξελίξεις, οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές που ακολούθησαν από το 1662 ως σήμερα έφεραν και σημαντικές αλλαγές σε αυτό που ονομάζουμε σήμερα “πνευματικά δικαιώματα”. Τα δικαίωματα αυτά διευρύνθηκαν ως έννοιες, καλύπτουν πλέον ένα ευρύ φάσμα “έργων διάνοιας” που περιλαμβάνει όχι μόνο τον γραπτό λόγο αλλά την μουσική, την ζωγραφική, την μουσική, το τραγούδι, τα επιστημονικά συγγράματα, τις ταινίες, την αρχιτεκτονική, την φωτογραφία κ.α., πολλές φορές έχουν διάρκεια ακόμη και πάνω από 100 χρόνια από την έκδοση ενός έργου, καλύπτονται από ένα σύνθετο πλέγμα κρατικών και διακρατικών νόμων και συμφωνιών και επέτρεψαν (ή ίσως διαμορφώθηκαν μαζί με) την δημιουργία μίας από τις πιο σημαντικές βιομηχανίες της εποχής μας, αυτής των πνευματικών αγαθών.

Αλλά το σημαντικότερο κατά την γνώμη μου, είναι ότι άλλαξε ο λόγος για τον οποίο θεωρούμε πως πρέπει να υπάρχουν αυτά τα δικαιώματα. Τα “δικαιώματα” αυτά ξεκίνησαν ως τρόπος “ρύθμισης” (regulation) μίας νέας τεχνολογίας στο πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί (με άλλα λόγια λογοκρισία). Αντίθετα, σήμερα θεωρούμε ότι υπάρχουν για να διασφαλίσουμε την παραγωγή και την πρόσβαση στα πνευματικά αγαθά που θεωρούμε τόσο σημαντικά για την κοινωνία μας.

Σε κάποιο επόμενο άρθρο θα εξηγήσω γιατί θεωρώ ότι το πλαίσιο των πνευματικών δικαιωμάτων όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα όχι μόνο δεν επιτελεί αυτό τον σκοπό με τον καλύτερο τρόπο, αλλά τον εμποδίζει, δημιουργεί κοινωνικά προβλήματα και εξυπηρετεί περισσότερο τα συμφέροντα συγκεκριμένων συντεχνειών και λιγότερο το συμφέρον της κοινωνίας (αν όχι σε όλες, σε πάρα πολλές, ίσως στις περισσότερες περιπτώσεις).

--

Μπορείτε να σχολιάσετε στο vrypan.blog.

--

Ενδιαφέροντες και σχετικοί σύνδεσμοι:

• Statute of Anne
• Copyright Timeline: A History of Copyright in the United States
• Copyright law of the Soviet Union
• Intellectual Property (Stanford Encyclopedia of Philosophy)

Φωτογραφία: By The Graphic, June 30, 1877, p617. Retrieved from old-print.com, Public Domain, Link

Happy birthday to me :-)

Leave a comment: http://vrypan.blog/2018/04/24/45/#comment

Το θυμήθηκα με έναν μήνα καθυστέρηση: Πριν από 10 χρόνια έκλεισα το monitor.vrypan.net. Πώς πέρασαν 10 χρόνια;

Πέρα από την νοσταλγία, κοιτώντας πίσω μπορεί κανείς να δει ότι το "monitor" δεν ήταν ένα project που συνέβει τυχαία, αλλά παιδί των ιδεών και των σκέψεων που κυκλοφορούσαν στο Internet εκείνη την περίοδο.

Κάτι νέο ξεκινούσε γύρω στο 2005 και στην ιστορία του monitor (εννοώ από το περιεχόμενο των άρθρων, μέχρι τις συζητήσεις για το ίδιο το monitor, τους υπόλοιπους aggregators που ξεκίνησαν λίγο μετά και την μήνυση στο blogme, τις συνθέσεις και τις συγκρούσεις που υπήρχαν στον χώρο, μέχρι τα πρόσωπα που αναδείχθηκαν μέσα από όλα αυτά) θα μπορούσε να διακρίνει κάποιος ότι οι ιδέες και τα πρόσωπα που μας απασχολούσαν τότε θα έπαιζαν σημαντικούς ρόλους τα επόμενα χρόνια.

Κάπως έτσι αισθάνομαι και τώρα. Αισθάνομαι ότι το 2016 έκλεισε ένας κύκλος για το Internet που είχε ξεκινήσει πριν από 10-12 χρόνια. Και νομίζω ότι το 2017 είναι η χρονιά που ξεκινάει ένας νέος.

Η σχέση τεχνολογίας και κοινωνίας είναι πάντοτε αμφίδρομη, αλλά σε ό,τι αφορά το Internet νομίζω ότι ως τώρα διανύαμε μία περίοδο που η τεχνολογία άλλαζε την κοινωνία. Αισθάνομαι ότι μπαίνουμε σε μία περίοδο που οι ρόλοι αντιστρέφονται και η κοινωνία θα αλλάξει το Internet -αν όχι για κανένα άλλο λόγο, γιατί πλέον θα έχει απαιτήσεις από αυτό. Πως ακριβώς, μένει να το δούμε.

[*] Το screenshot του monitor είναι από τον philos.

Να σημειώσω επίσης ότι από όσο γνωρίζω (διορθώστε με αν κάνω λάθος!) πέρα από το πόσο δύσκολο είναι το integration των “Φορολογικών Μηχανισμών Σήμανσης” (που είναι σχεδιασμένοι με την λογική “το συνδέεις στο PC που έχεις στο ταμείο"") με την υποδομή μίας startup που πιθανότατα βρίσκεται όλη στο cloud, οι μηχανισμοί αυτοί ΔΕΝ επιτρέπουν την χρήση πολλαπλών συντελεστών ΦΠΑ.

Άρα, έφτιαξα την υπηρεσία. Και θέλω να με πληρώνουν οι χρήστες μου. Τι πρέπει να κάνω;

Pls, pls, pls: Όσο πιο συγκεκριμένες απαντήσεις, τόσο καλύτερα. Μην μου γράψετε “νομίζω ότι…”. Θέλω απαντήσεις από κάποιον που το έχει κάνει και ξέρει ότι π.χ. θα βάλω Braintree και vatapi και τον τάδε μηχανισμό σήμανσης κ.λ.)

Μπορείτε να αφήσετε σχόλιο στο facebook ή να μου στείλετε email στο feedback@vrypan.net.

Update:

Θα βάλεις Fastspring.com (5.9% + $.95 Per Transaction), θα υπολογίσεις αυτό το έξοδο στη τιμή σου και θα τους κόβεις ένα τιμολόγιο κάθε 15 μέρες όπου και θα πληρώνεσαι τα καθαρά σου κέρδη. Διαχειρίζονται την εκκαθάριση των πληρωμών (frauds, chargebacks), την συλλογή και απόδοση ΦΠΑ για όλες τις χώρες και εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να στέλνεις στον λογιστή σου 2 τιμολόγια το μήνα. —Γεράσιμος Τσιαμάλος (@tsiger), από το cssigniter

Επίσης, ενδιαφέρον δείχνει να είναι το paddle, αλλά δεν έχω ακούσει προσωπική εμπειρία από κάποιον που να το χρησιμοποιεί.

Θα συνεχίσω να κάνω update το post αν υπάρχει νέο feedback που αξίζει να μπει εδώ.

Το πρώτο είναι η πεποίθηση πως όποιος δεν είναι "μαζί μας", είναι "κακός". Τσακώθηκα προημερών με μία κυρία που μοίραζε στον δρόμο φυλλάδια υπέρ του ΟΧΙ, όταν αφού πιάσαμε την κουβέντα, μου είπε κάποια στιγμή "θέλεις το παιδί σου να μεγαλώσει δούλος". Πως είναι δυνατόν να θεωρείς ότι θέλω κάτι τέτοιο για το παιδί μου; Πως είναι δυνατόν κι εγώ να θεωρώ ότι εσύ δεν αγαπάς το παιδί σου όσο εγώ το δικό μου;

Να μου πεις ότι κάνω λάθος, ότι είμαι χαζός, ότι δεν καταλαβαίνω, ότι δεν ξέρω, ότι με έχουν κοροϊδέψει; Το καταλαβαίνω. Κι εγώ κάποια από αυτά πιστεύω για όσους διαφωνούν μαζί μου. Αλλά να θεωρείς ότι επειδή διαφωνώ μαζί σου ή είμαι κακός ή είμαι πουλημένος;

Επέστρεφα σπίτι πριν από λίγο με το λεωφορείο. Το 550 συγκεκριμένα —διπλό, γεμάτο κόσμο, νέους, γέρους, έλληνες, ξένους. Σύμφωνα με τα polls οι μισοί περίπου, θα έχουν ψηφίσει ΝΑΙ και οι άλλοι μισοί ΟΧΙ. Προσπάθησα να φανταστώ ποιος έχει ψηφίσει τι. Δεν κατάφερα. Με τους ίδιους ανθρώπους, πιθανά θα είμαι στο ίδιο λεωφορείο και κάποια άλλη μέρα, μετά το δημοψήφισμα. Το αποτέλεσμα του τί έχουμε αποφασίσει συλλογικά, θα το ζούμε όλοι μαζί. Και πάνω-κάτω, θα έχουμε ψηφίσει ΝΑΙ ή ΟΧΙ θεωρώντας ο καθένας ότι με αυτό τον τρόπο θα ζήσουμε μία καλύτερη ζωή, ότι τα παιδιά μας θα έχουν ευκαιρίες, ότι θα έχουμε γιατρό και φάρμακα όταν χρειαστούν, ότι ζήσουμε αξιοπρεπώς στα γεράματά μας.

Όλοι πάνω-κάτω τα ίδια αναζητούμε. Με τρομάζουν αυτοί που θεωρούν πως όποιος διαφωνεί μαζί τους, είναι γιατί έχει κακές προθέσεις. Και έχουν γίνει πάρα πολλοί.

Το δεύτερο πράγμα που με τρομάζει είναι πόσο έχουν μουδιάσει τα δημοκρατικά αντανακλαστικά ανθρώπων που θεωρούσα πως έχουν ακόμη και μεγαλύτερες ευαισθησίες σε αυτά τα πράγματα από εμένα.

Για παράδειγμα, οι φίλοι μου που ήταν έτοιμοι να στηλιτεύσουν και να καταδικάσουν κάθε υποψία αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, παρακολούθησαν σιωπηλά, σχολίασαν χαλαρά ή ακόμη και δικαιολόγησαν ότι προκυρήχθηκε ένα δημοψήφισμα μέσα σε μία εβδομάδα, ότι αφού προκυρήχθηκε άλλαξε ο νόμος περί δημοψηφισμάτων και μάλλιστα με ΠΝΠ, ότι το δημοψήφισμα έχει ένα τόσο πολύπλοκο ερώτημα που κανένας από τους ψηφοφόρους δεν μπορεί καν να το επαναλλάβει. Ή ότι ο ΥΠΕΘΑ, δήλωσε μετά από την συνάντησή του με τον Πρωθυπουργό ότι "οι ένοπλες δυνάμεις διασφαλίζουν τη σταθερότητα στο εσωτερικό της χώρας". Πως είναι δυνατόν;

Ελπίζω, αύριο, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, να έχουμε υπόψη μας ότι ο συγγενής, ο γείτονας, ο συνάδελφος που ψήφισε το αντίθετο από εμάς, το έκανε γιατί θεωρούσε ότι αυτό θα είναι καλύτερο για όλους μας. Και με δεδομένο ότι οι επόμενοι μήνες και τα επόμενα χρόνια θα είναι ακόμη πιο δύσκολα, πολύ πιο δύσκολα, από τα προηγούμενα πέντε, να δείξουμε ο καθένας μας την μεγαλύτερη δυνατή ευαισθησία σε θέματα δημοκρατίας.

Θα έχει ελάχιστο χρόνο μπροστά της (ώρες αντί για μήνες) για να κλείσει μία συμφωνία που θα αποτρέψει και την ουσιαστική (η τυπική έχει ήδη συμβεί, μετά την ανακοίνωση του EFSF ότι θεωρεί τα δάνειά μας απαιτητά) χρεοκοπία της χώρας, που θα ήταν καταστροφική και θα οδηγούσε τελικά σε έξοδο από το Ευρώ. Σχεδόν όποια συμφωνία και να υπογράψει, θα είναι καλύτερη από την καταστροφή σε οικονομικό, κοινωνικό και ίσως γεωπολιτικό επίπεδο θα έχει η μη συμφωνία. Και αυτό θα το γνωρίζουν και οι υπόλοιποι στο τραπέζι.

Λένε κάποιοι ότι ένα ΟΧΙ θα ενισχύσει την διαπραγματευτική μας ικανότητα, γιατί οι εταίροι μας "δεν θα μπορούν να αγνοήσουν την λαϊκή βούληση". Γιατί δεν θα μπορούν; Βεβαίως και μπορούν, όπως και η Ελληνική κυβέρνηση μπορεί να αγνοήσει τι ψήφισαν οι Γάλλοι, προκειμένου να ικανοποιήσει την βούληση των Ελλήνων, αν είναι απλά πολιτικό το θέμα. Οι ηγέτες με τους οποίους διαπραγματεύομαστε δεν είναι εκλεγμένοι από τους Έλληνες. Είναι εκλεγμένοι από τους λαούς τους και σε αυτούς λογοδοτούν πρώτα.

Υπάρχει ΜΟΝΟ ΕΝΑ πράγμα που θα βοηθούσε την Ελληνική κυβέρνηση στην διαπραγμάτευση της Δευτέρας: Να μην μπορούν να φύγουν οι υπόλοιποι εύκολα από το τραπέζι χωρίς να έχει βρεθεί συμφωνία.

Και "παραδόξως", αυτό θα το πετύχουμε με ένα ΝΑΙ.

Γιατί ένα ΝΑΙ, πατάει στην αφήγηση που έχουν φτιάξει οι ίδιοι οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Με βάση αυτή, το ΝΑΙ θα ερμηνευθεί: "Οι Έλληνες αποφάσισαν ότι ακόμη και αν χρειαστεί να υπογράψουν την σκληρή πρόταση που κλήθηκαν να ψηφίσουν, θέλουν να μείνουν στην Ευρωζώνη".

Βέβαια, η πρόταση αυτή ούτε τυπικά είναι στο τραπέζι (οι ίδιοι είπαν ότι την αποσύρρουν), ούτε και ουσιαστικά, αφού και οι ανάγκες της Ελλάδας έχουν αλλάξει δραματικά, και το περιβάλλον (με τα δάνειά μας να έχουν ήδη γίνει ή να είναι έτοιμα να γίνουν απαιτητά). Λεπτομέρεια που ίσως μας βολεύει, αλλά δύσκολα θα εξηγηθεί στην κοινή γνώμη της Χ χώρας.

Και κανένας ευρωπαίος ηγέτης, ακόμη και αυτοί που επιδιώκουν μία έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, δεν θα ήθελε να πρέπει να δικολογηθεί στην κοινή γνώμη της χώρας του (και στην αντιπολίτευσή του) για τις τραγικές εικόνες, αντίστοιχες με αυτές αφρικανικών κρατών σε κρίση, που θα μεταδίδουν τα ΜΜΕ από μία χρεοκοπημένη Ελλάδα, παρόλο που οι Έλληνες ψήφισαν υπέρ της πρότασής που τους δόθηκε.

Με λίγα λόγια, η Ελληνική κυβέρνηση, είτε με ΝΑΙ, είτε με ΟΧΙ, θα πάει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την πλάτη στον τοίχο. Αλλά με ένα ΝΑΙ, οι εταίροι μας α) θα είναι αναγκασμένοι να κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και β) θα είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσει ο καθένας από αυτούς στους ψηφοφόρους του γιατί σηκώθηκε από το τραπέζι χωρίς συμφωνία.

Αν λοιπόν θέλεις να ενισχύσεις την διαπραγματευτική ικανότητα της Ελλάδας την Δευτέρα, σου προτείνω να ψηφίσεις ΝΑΙ.

(Και άσε τον Σόιμπλε να προσπαθεί να βρει τρόπο να δικαιολογήσει στους Γερμανούς ψηφοφόρους του γιατί δεν κατάφερε να συμφωνήσει με τους Έλληνες...)

πηγή: yougov

Ανεξάρτητα από όλα τα άλλα, θα ήθελα λοιπόν να προτείνω ένα μέτρο που είναι απλό, έχει αναπτυξιακό χαρακτήρα, δεν κοστίζει τίποτα και μπορεί να έχει λίγο ή πολύ θετικό αποτέλεσμα, αλλά όχι αρνητικό.

Προτείνω λοιπόν να υπάρχει μία ξεχωριστή κατηγορία εταιρειών κι επαγγελματιών, οι οποίες θα δηλώσουν στην εφορία ότι δέχονται μόνο ηλεκτρονικές πληρωμές: κατάθεση σε τραπεζικό λογαριασμό, πιστωτική κάρτα κ.λ., αλλά ΟΧΙ μετρητά. Ούτε για ένα λεπτό. Μπορεί να είναι από κουρείο, μέχρι supermarket, ταβέρνα ή on-line store ή γυμναστής: ο οποιοσδήποτε παρέχει υπηρεσίες σε ιδιώτες ή πουλάει λιανική.

Δεν θα είναι υποχρεωτικό, μόνο όποιος θέλει.

Αλλά όσοι εμπίπτουν στην κατηγορία αυτή, θα έχουν κάποια πλεονέκτηματα:

• δεν θα χρειάζεται να εκδίδουν θεωρημένες αποδείξεις, ούτε να έχουν φορολογικούς μηχανισμούς.
• θα μπορούν αν το επιθυμούν, να επιτρέψουν στην τράπεζά τους να αποδίδει τον ΦΠΑ που εισπράτεται σε πραγματικό χρόνο και θα απαλλάσονται από την περιοδική δήλωση ΦΠΑ και στην περίπτωση αυτή θα μπορούν να κάνουν μόνο αίτηση για επιστροφή ΦΠΑ, που θα επιστρέφεται άμεσα (αφού έχει καταβληθεί και άμεσα άλλωστε).
• θα μπορούσε να δωθεί ακόμη και κάποιο κίνητρο, π.χ. επιστροφή ενός ποσοστού του ΦΠΑ ως bonus (αν και για αρκετούς η απλοποίηση του λογιστηρίου τους θα ήταν από μόνη της κίνητρο).

Προφανώς δεν είναι το απόλυτο μέτρο που θα λύσει όλα τα προβλήματα φοροδιαφυγής και μαύρου χρήματος. Αλλά σίγουρα είναι κάτι που ανοίγει ένα μικρό παράθυρο για όσους θέλουν να λειτουργούν έτσι. Μπορεί και να είναι περισσότεροι από όσους νομίζετε.

Προσωπικά γνωρίζω αρκετούς που θα ήταν διατεθημένοι να ενταχθούν σε ένα τέτοιο καθεστώς για να γλυτώσουν το κόστος του φορολογικού μηχανισμού και τον μπελά των δηλώσεων (ή το κόστος να βάλεις κάποιον άλλο να στις κάνει). Σίγουρα στον χώρο του ηλεκτρονικού εμπορίου και των οn-line υπηρεσιών, θα είναι πολύ ελκυστικό. Είναι επίσης πιθανό να δούμε υπηρεσίες και προϊόντα (π.χ. τραπεζικά) που θα δίνουν μεγαλύτερη αξία σε όσους λειτουργούν μόνο με ηλεκτρονικές πληρωμές.

Επίσης, ένα τέτοιο μέτρο θα βοηθούσε λίγους ή περισσότερους καταναλλωτές να εξοικιωθούν περισσότερο με την ιδέα πληρωμής με πλαστικό χρήμα και να έχουν λιγότερα μετρητά πάνω τους. Π.χ. εγώ κυκλοφορώ χωρίς ΙΧ και από τότε που μπορώ αν χρειστεί να πάρω taxibeat και να πληρώσω το ταξί μου με πιστωτική, έχω πάνω μου πολύ λιγότερα μετρητά (μερικές φορές και καθόλου) από ό,τι θα είχα αλλιώς.

Τί έχετε να χάσετε;

[*] όπως πολύ σωστά επισήμανε ο @larios, ο αρχικός τίτλος του κειμένου που ανέφερε "πιστωτικές κάρτες" είναι λίγο άστοχος, αφού το θέμα είναι οι ηλεκτρονικές πληρωμές γενικά (και πιστωτικές και χρεωστικές κάρτες και PayPal και διάφοροι άλλοι τρόποι ηλεκτρονικών πληρωμών) για αυτό και τον άλλαξα να λέει "ηλεκτρονικές πληρωμές".

Όπως και να το δει κανείς, το Uber και το Taxibeat ανταγωνίζονται για τους ίδιους πελάτες. Είναι δύο ανταγωνιστικές επιλογές την στιγμή που θα αποφασίσω ότι χρειάζομαι μεταφορικό μέσο για να πάω σπίτι μου.

Προσωπικά, όχι μόνο θα συνεχίσω να χρησιμοποιώ Taxibeat, αλλά δεν θα κατεβάσω καν την εφαρμογή του Uber.

Ο λόγος δεν είναι ότι ο Νίκος (ιδρυτής του Taxibeat) είναι φίλος από παλιά. Αυτό έχει μία βαρύτητα, αλλά προφανώς μόνο για τους φίλους του Νίκου.

Ούτε ότι το Taxibeat είναι σίγουρα καλύτερο στην Αθήνα από το Uber. Αν και ως καταναλωτής, προφανώς ενδιαφέρομαι να αγοράζω το καλύτερο προϊόν.

Ούτε ότι το Uber έχει βρεθεί στο επίκεντρο πολύ αρνητικής δημοσιότητας, κυρίως στις ΗΠΑ, στην έδρα του, για "βρώμικες" πρακτικές αναντίον των ανταγωνιστών του ("This is Uber's playbook for sabotaging Lyft"), για μη σεβασμό προσωπικών δεδομένων ("Uber Allegedly Stalked Users For Party-Goers' Viewing Pleasure") ή για τον τρόπο που χειρίζονται δημοσιογράφους που δεν είναι φιλικοί απέναντί τους ("Senior Uber exec threatened to dig up dirt on journalists"). Βέβαια, όλα αυτά σίγουρα έχουν την σημασία τους και την βαρύτητά τους.

Αλλά ο κύριος λόγος που εγώ προσωπικά, θέλω να κερδίσει το Taxibeat αυτή την μάχη, είναι ο ρόλος του στο υπό δημιουργία startup ecosystem στην Ελλάδα. Το Taxibeat είναι μία από τις πρώτες μικρές τεχνολογικές starup που κατάφεραν ξεκινώντας με ελάχιστα χρήματα στην αρχή, να ακολουθήσει μία πετυχημένη πορεία και να προσελκύσει επενδυτές από το εξωτερικό. Και αυτό είναι σημαντικό.

Γιατί κάθε φορά που μία Ελληνική τεχνολογική startup πετυχαίνει, κάνει κια όλες τις άλλες να δείχνουν λίγο καλύτερες στα μάτια επενδυτών, χρηστών, μελλοντικών υπάλλήλων και συνεργατών. Η μέχρι τώρα πορεία του Taxibeat και 2-3 άλλων starups μας έχει ήδη βοηθήσει πάρα πολύ. Ξαφνικά, υπάρχουν μερικοί δημοσιογράφοι που παλιότερα δεν θα ξέραμε πως να πλησιάσουμε που όταν τους στέλνουμε ένα δελτίο τύπου το διαβάζουν. Υπάρχουν 5, 10, 50 ξένοι επενδυτές που ακόμη κι αν δεν επένδυσαν σε αυτές, έχουν δει αξιόλογες παρουσιάσεις, έχουν δει ικανές ομάδες και founders, έχουν μάθει τα Ελληνικά VCs, κ.λ. Υπάρχουν developers που έχουν εργαστεί σε μία μικρή Ελληνική startup και την είδαν να ολοκληρώνιε κύκλους χρηματοδότησης εκατομμύρίων και να εξαπλώνεται σε άλλες χώρες.

Επίσης, το Taxibeat (όπως και άλλες starup προφανώς) αναπτύσει την υπηρεσία του στην Ελλάδα. Αυτό σημαίνει ότι αρχίζουν και υπάρχουν άνθρωποι σε όλους τους τομείς (από software development, μέχρι design, marketing, customer care, management) που έχουν εμπειρίες και γνώση για το πως όλοι αυτοί οι τομείς λειτουργούν σε μία startup.

Ένας ακόμη λόγος που προσωπικά, θα ήθελα να πετύχει ακόμη περισσότερο το Taxibeat και να φτάσει σε ένα πολύ μεγάλο, επιτυχημένο exit μέσα στα επόμενα χρόνια είναι για να έχουμε και angels που προέρχονται από επιτυχημένα exits. Ο ρόλος αυτών των angel investors είναι πολύ σημαντικός σε άλλα οικοσυστήματα γιατί φέρνουν μαζί με τα χρήματα και γνώση και εμπειρίες που δεν μπορεί να έχει κάποιος που δεν έχει περάσει από όλα τα στάδια.

Πολλοί θα πουν "δεν με νοιάζει, ας κερδίσει η καλύτερη υπηρεσία". Ναι, αυτή είναι η λογική του καταναλωτή και έτσι πρέπει να σκέφτεται.

Αλλά όσοι είμαστε στον χώρο των startups ξέρουμε ότι πολλές φορές, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Ξέρουμε ότι για να δημιουργήσεις το καλύτερο προϊόν χρειάζεσαι πρόσβαση σε ανθρώπινο δυναμικό, σε τεχνογνωσία, σε κεφάλαια, επενδυτές, σχέσεις, ακόμη και σε μία καλή εικόνα που προηγείται της ύπαρξης της εταιρείας σου. Αυτός είναι ο λόγος που μιλάμε για "οικοσυστήματα" που δημιουργούν καλύτερες ή χειρότερες προϋποθέσεις ώστε η καλή ιδέα (μην γελιέστε, η αξία της ιδέας είναι πολύ μικρή στο 99% των περιπτώσεων) και οι δύο-τρείς αρχικοί ιδρυτές να μπορέσουν να φτάσουν να γίνουν εταιρεία με 100άδες άτομα προσωπικό και να δημιουργήσουν μεγάλες υπεραξίες.

Από το Taxibeat, ως ιδρυτής μίας startup με έδρα την Ελλάδα έχω ήδη κερδίσει πολλά. Από την μελλοντική επιτυχία του (και ως επιτυχία εννοώ ένα μεγάλο exit των αρχικών ιδρυτών) θα έχω να κερδίσω ακόμη περισσότερα —παραδόξως, θα έχω να κερδίσω ακόμη περισσότερα αν αυτή συνοδεύεται από την επιτυχή αναμέτρηση με έναν κολοσσό όπως το Uber (με valuation πάνω από 10 δις Ευρώ αυτή την στιγμή).

Με λίγα λόγια ο κύριος λόγος που θα συνεχίσω να χρησιμοποιώ το Taxibeat είναι το προσωπικό μου συμφέρον. Δεν περιμένω να προστατέψει κανείς την Α ή την Β υπηρεσία γιατί είναι Ελληνική, αλλά έχω προσωπικό συμφέρον να πετυχαίνουν οι Ελληνικές startup και ως καταναλωτής το συνυπολογίζω όταν κάνω τις επιλογές μου.

Ξέρω ότι τα περισσότερα από τα παραπάνω θα αφήσουν αδιάφορους (ή μπορεί και να μοιάζουν ακατανόητα) τους περισσότερους, αλλά νομίζω ότι όποιος είναι στον χώρο των startup θα με καταλάβει —για εσάς είναι το άρθρο ;-)

Υποψιάζομαι ότι ξεκίνησαν όταν αγοράσαμε μία συσκευή για το γραφείο, πέρυσι τον χειμώνα, οπότε και μου ζήτησαν στο κατάστημα, μεταξύ των άλλων στοιχείων και το κινητό μου. Γενικά, είμαι καλοπροαίρετος καταναλωτής: θεωρώ ότι η εταιρεία με την οποία συνάλλάσομαι, έχει κάθε συμφέρον να με κρατήσει χαρούμενο και για αυτό δεν αρνούμαι να δώσω τα στοιχεία μου.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση έκανα λάθος.

Αφού λοιπόν έλαβα σήμερα άλλα δύο ενοχλητικά SMS στο κινητό μου, αποφάσισα να επικοινωνήσω μαζί τους.

Πήγα στο site. Βρήκα το τηλέφωνο. Κάλεσα στο 210-5703100. Χτύπησε, ξαναχτύπησε. Μετά σιωπή. Μετά από αρκετά δευτερόλεπτα άκουσα ένα μήνυμα "Συνδεθήκατε στο σύστημα αυτόματης διαχείρισης κλήσεων". Σιωπή. Περιμένω. Το ίδιο μήνημα ξανά, μετά από μισό λεπτό. Σιωπή. Κάποια στιγμή το έκλεισα. Πήρα στο 8011111212 που είναι για θέματα του e-shop τους, μήπως και βρω άκρη από κει: "Το σύστημα είναι υπερφορτωμένο" (ή κάτι τέτοιο). Ξαναπήρα στο αρχικό νούμερο. Περίμενα, περίμενα, περίμενα. Κάποια στιγμή, μετά από 10 λεπτά αναμονής (ίσως και περισσότερα), απάντησε μία γυναίκα.

"Γειά σας, εδώ και αρκετούς μήνες μου στέλνετε SMS με προσφορές, αλλά εγώ ποτέ δεν ζήτησα κάτι τέτοιο". Αφού χρειάστηκε μία σύντομη διευκρίνιση για το τί είναι τα SMS, με σύνδεσε με έναν κύριο.

Πάμε πάλι: "Γεία σας, εδώ και μερικούς μήνες, μπλα, μπλα, μπλα..."

"Μπορείτε να μου δώσετε το νούμερό σας, να ενημερώσω να διακοπεί η αποστολή..."

"Ναι, αλλά πριν διακοπεί, μπορείτε να μου εξηγήσετε, πως ξεκίνησε; Εγώ ποτέ δεν έδωσα το κινητό μου για να μου στέλνετε διαφημιστικά..."

Με διέκοψε! "Κοιτάξτε κύριε, επειδή έχω και δουλειά δώστε μου το νούμερο του κινητού και..". Αυτό είπε ο κύριος Ν.Ζ. εκ μέρους της ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ πριν τον διακόψω κι εγώ με την σειρά μου ουρλιάζοντας. Δεν έχω ιδέα τι είπε στο ενδιάμεσο, ήταν κάτι σε αντίστοιχο τόνο. Ζήτησα το όνομά του και το έκλεισα.

Γιατί όταν είπε το "επειδή έχω και δουλειά", ενώ εγώ είχα ήδη φάει αρκετή ώρα για κάτι που δεν θα έπρεπε να μου συμβαίνει εξαρχής, στα δικά μου αυτιά ακούστηκε κάπως έτσι:

"Ναι, το ξέρουμε ότι σε ενοχλούμε με τα SMS, αλλά κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να μας σταματήσει κι έτσι εμείς συνεχίζουμε να τα στέλνουμε στα κορόιδα που έδωσαν το κινητό τους. Ναι, το ξέρω ότι εσύ, εκτός από την ενόχληση τους προηγούμενους μήνες, έχεις φάει ήδη και κανά μισάωρο από την δουλειά σου προσπαθώντας να μας σταματήσεις, αλλά στα παπάρια μου ο δικός σου χρόνος. Ο δικός μου είναι πιο σημαντικός. Εχώ και δουλειές, μαλάκα, δεν μπορώ να ασχολούμαι με εσένα."

Ορίστε λοιπόν. Αφίερωσα στην εταιρεία σας λίγη ακόμη ώρα, για να γράψω την εμπειρία μου. Τουλάχιστον τώρα θα ξέρουν οι πελάτες σας να μην σας δίνουν στοιχεία επικοινωνίας ή να σας δίνουν ψεύτικα. Ή ακόμη καλύτερα, να μην πατάνε στα καταστήματα της ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ ΑΕΕ. Εγώ πάντως δεν θα ξαναπατήσω.

Αν είσαστε φωτογράφος που ασχολείται με γάμους και βαφτίσεις, αξίζει να δείτε πως μπορείτε να αξιοποιήσετε την υπηρεσία της Longaccess, ώστε να παρέχετε στους πελάτες σας ένα καλύτερο (κατά την γνώμη μου πάντα) προίόν.

Η Longaccess είναι μία υπηρεσία (η μόνο από όσο γνωρίζω) που προσφέρει μακροχρόνια αποθήκευση δεδομένων: Ο χώρος που αγοράζει κανείς πληρώνεται μία φορά και είναι διαθέσιμος για 30 χρόνια. Οι φωτογραφίες (στην περίπτωση του φωτογράφου) ανεβαίνουν σε ομάδες που ονομάζουμε "Archives" και για κάθε τέτοιο Archive, δημιουργείται ένα μικρό text αρχείο -το ονομάζουμε Archive Certificate- που έχει όλα τα στοιχεία που χρειάζεται κάποιος (ο οποιοσδήποτε έχει αυτό ή ένα αντίγραφό του) για να ανακτήσει τις φωτογραφίες για τα επόμενα 30 χρόνια.

Αν ακούγονται λίγο μπερδεμένα όλα αυτά, ας τα πάρουμε βήμα-βήμα, γιατί στην πράξη είναι πολύ απλά.

Επιλογή και προετοιμασία ψηφιακού υλικού

Η υπηρεσία είναι χρήσιμη προφανώς στις περιπτώσεις που ο φωτογράφος έχει συμφωνήσει να δώσει στον πελάτη του όλο ή μέρος του ψηφιακού υλικού. Αυτό θα μπορούσε να είναι από τις raw φωτογραφίες ή τις επεξεργασμένες μέχρι μόνο αυτές που περιλαμβάνονται στο άλμπουμ που θα δώσει ο φωτογραφός στον πελάτη του. Μία ενδιαφέρουσα χρήση που μας έχουν αναφέρει φωτογράφοι που έχουν χρησιμοποιήσει την Longaccess είναι να δώσουν στον πελάτη τους σε φηφιακή μορφή το στημένο άλμπουμ, με όλα του τα σαλόνια κ.λ., σε μορφή PDF ή JPEG.

Αφού έχει αποφασίσετε ποια αρχεία θα δώσετε στον πελάτη σας, θα πρέπει να τα βάλετε σε ένα ξεχωριστό folder στον υπολογιστή σας. Προτείνω, εκτός από τις φωτογραφίες, να προσθέσετε και ένα μικρό αρχείο κειμένου που να αναφέρει μερικά βασικά πράγματα, όπως την ημερομηνία και τον τόπο που έγινε η φωτογράφιση, το όνομα του φωτογράφου, στοιχεία επικοινωνίας, το site του κ.λ.

Αφού τα έχουμε οργανώσει όλα αυτά σε ένα folder (προσοχή, χωρίς υποκαταλόγους, αν θέλετε να ακολουθήσετε την διαδικασία που θα περιγράψουμε στην συνέχεια), πρέπει να τα ανεβάσουμε στην Longaccess. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι, αλλά ο πιο απλός είναι μέσω dropbox και για αυτόν θα μιλήσουμε.

Αποθήκευση υλικού στην Longaccess μέσω Dropbox.

Πρώτα, ανεβάζουμε το folder που δημιουργήσαμε στο dropbox. Αφού βεβαιωθούμε ότι όλα τα αρχεία έχουν γίνει sync, πηγαίνουμε στο longaccess.com. Επιλέγουμε "upload" και μετά "from dropbox". Θα ανοίξει ένα παράθυρο με τα αρχεία μας στο dropbox. Επιλέγουμε όλα τα αρχεία από το folder που δημιουργήσαμε (δεν χρειάζεται να τα επιλέξουμε ένα-ένα, αρκεί click στο πρώτο και μετά shift+click στο τελευταίο) και πατάμε "Choose".

Προσοχή: αν έχετε επιλέξει πολλά αρχεία, π.χ. πάνω από 100, μπορεί για τρία-τέσσερα δευτερόλεπτα να φανεί ότι δεν έχει συμβεί τίποτα. Περιμένετε, απλά το dropbox στέλνει πληροφορίες για το κάθε ένα από τα αρχεία στον browser σας.

Στην επόμενη οθόνη, θα δείτε μία λίστα με όλα τα αρχεία που επιλέξατε, τον συνολικό τους όγκο σε MB και θα σας ζητηθεί να συμπληρώσετε ένα τίτλο και μία περιγραφή για το Archive που θα δημιουργηθεί. Και πάλι, είναι καλή πρακτική να βάλετε αρκετά στοιχεία εδώ, που θα βγάζουν νόημα σε κάποιον μετά από δεκαετίες.

Στην οθόνη αυτή υπάρχει και η επιλογή "This is a test archive": η επιλογή αυτή είναι χρήσιμη για δοκιμές, αν θέλετε να δείτε πως λειτουργεί η υπηρεσία. Το Archive που θα δημιουργηθεί έχει ημερομηνία λήξης 30 ημερών, και το όνομά του είναι της μορφής "1234-TEST". Μετά από 30 μέρες, το Archive αυτό θα διαγραφεί και ο χώρος που καταλάμβανε θα απελευθερωθεί, ώστε να μπορείτε να τον χρησιμοποιήσετε ξανά.

Πατάτε "Submit" και έχετε σχεδόν τελειώσει. Μπορείτε να κλείσετε τον browser ή τον υπολογιστή σας: όταν η Longaccess διαβάσει όλα τα αρχεία που επιλέξατε και τα αποθηκεύσει με ασφάλεια, θα σας λάβετε ένα email με το Archive Certificate. Η διαδικασία, μπορεί να πάρει από δευτερόλεπτα, μέχρι ώρες, ανάλογα με το πόσα GB είναι το Archive.

Προσοχή: όσο διαρκεί η διαδικασία (μέχρι να λάβετε το email), ΜΗΝ σβήσετε η μεταφέρετε τα συγκεκριμένα αρχεία από το Dropbox!

Το Archive Certificate και πως να το αξιοποιήσετε καλύτερα

Το Archive Certificate που θα λάβετε είναι ένα απλό HTML αρχείο που μπορείτε να ανοίξετε με τον browser σας.

Θα μπορούσατε απλά να τυπώσετε το Certificate και να το δώσετε στον πελάτη σας, αλλά νομίζω ότι ένας φωτογράφος που έτσι κι αλλιώς θα δώσει στον πελάτη του ένα άλμπουμ τυπωμένο με εξαιρετική ποιότητα εκτύπωσης, είναι πολύ "λίγο" να του δώσει μαζί και ένα χαρτί τυπωμένο από τον εκτυπωτή του.

Δεν είναι απαραίτητο να τυπώσει κανείς το Certificate όπως παράγεται από την Longaccess, αρκεί να τυπώσει όλα τα στοιχεία που αναγράφονται σε αυτό. Αν λοιπόν η μορφή του δεν ταιριάζει στην αισθητική της υπόλοιπης δουλειάς σας, μπορείτε να πάρετε τα στοιχεία του Certificate (απαραίτητα το Archive ID και το Key) και να τα εσωματώσετε σε αυτή όπως εσείς νομίζετε.

Να σημείωσω εδώ ότι το Certificate μπορεί να μπει σε όσα αντίτυπα ή σε όσα άλμπουμ θέλετε. Για παράδειγμα, να υπάρχει και στο άλμπουμ των νεόνυμφων, αλλά και σε αυτά των κουμπάρων ή των συγγενών.

Ενσωματώνοντας το Certificate μέσα στο άλμπουμ, θα παραδώσει ένα άλμπουμ το οποίο "περιέχει" κατά κάποιον τρόπο και το ψηφιακό υλικό: όποιος έχει το άλμπουμ, θα μπορεί να κατεβάσει το ψηφιακό υλικό για πολλά χρόνια. Είναι μία πολύ πιο κομψή λύση από το DVD που πιθανότατα θα χρησιμοποιούσατε και έχει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής.

Περισσότερες πληροφορίες

Για περισσότερες πληροφορίες ή για απορίες, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο pro@longaccess.com.

12 Απριλίου, 18:12 (UTC-06:00) Κάθομα στο Terminal 5 του O'Hare International Airport στο Σικάγο, περιμένοντας την πτήση για Λονδίνο-Αθήνα. Είχα ξεκινήσει Τρίτη πρωί, πέταξα Αθήνα-Λονδίνο-Σικάγο-Ιντιανάπολη και τώρα κάτω το ανάποδο, επιστρέφοντας.

Όσο και να έψαξα, όσο ήμουν εκεί, δεν βρήκα κάποιον καλό λόγο να πάει κάποιος στην Ιντιανάπολη. Εννοώ να ταξιδέψει π.χ. από την Ευρώπη, για να πάει εκεί, όπως θα έλεγε, ξέρω 'γω, "θέλω να πάω στην Νέα Υόρκη" ή "θέλω να πάω να δω την Ουάσιγκτον". ΟΚ, εγώ πήγα γιατί εκεί έγινε φέτος το Personal Digital Archiving Conference, αλλά αυτό εννοώ -πας γιατί έχεις κάτι συγκεκριμένο να κάνεις.

Έχοντας πει όλα αυτά, η πόλη που έχει σχεδόν 1εκ. κατοίκους, δεν πρέπει να είναι καθόλου άσχημη για να ζεις.

Το κέντρο-κέντρο της είναι αυτό

Και γύρω-γύρω από το κέντρο η εικόνα είναι κάπως έτσι

Παρένθεση 1. Η περιοχή είναι ΕΠΙΠΕΔΗ. Όταν λέμε επίπεδη, ενοούμε επίπεδη. Αν είσαι σε ένα ψηλό σημείο, βλέπεις γύρω γύρω και δεν έχεις καμία αμφιβολία ότι ο ορίζοντας είναι κυκλικός.

Παρένθεση 2. Το ψηλό σημεία από το οποίο έχω βγάλει τις φωτογραφίες είναι το δωμάτιο στο οποίο έμεινα, που ήταν στον 27ο όροφο. Πρώτη φορά που χρησιμοποίησα Airbnb και δεν νομίζω ότι θα ξαναπάω κάπου χωρίς πρώτα να κοιτάξω για δωμάτιο στο Airbnb. Είδικά αν ταξιδεύω μόνος μου, σε μέρος που δεν γνωρίζω και δεν έχω γνωστούς, θα ψάχνω όχι για ολόκληρο διαμέρισμα, αλλά για δωμάτιο. Έχεις έναν άνθρωπο να μιλήσεις και να ρωτήσεις για το μέρος, μπορείς να σηκωθείς στις 4 το πρωί γιατί πεινάς και να φάς κάτι από το ψυγείο, τέλος πάντων, γλυτώνεις τα άχαρα του ξενοδοχείου. Μπορεί να ήμουν απλά τυχερός, μην σε πάρω στον λαιμό μου.

Κλείνουν οι παρενθέσεις.

Που λες, η Ιντιανάπολη δεν είδα να έχει κυκλοφοριακό. Ακόμη και στο κέντρο, έχει μεγάλους δρόμους, πάρκα, χώρο. Ο καιρός από ό,τι κατάλαβα ήταν έχουμε-να-βγούμε-έξω-από-τον-Σεμπτέμβριο: κρύο, χιόνι κ.λ. Τις μέρες αυτές που ήμουν εγώ ήρθε και η λιακάδα και η ζέστη και βγήκαν όλοι έξω να την απολαύσουν. Πάρκα μεγάλα έχει, πεζοδρόμια μεγάλα έχει, ο κόσμος βγαίνει για τρέξιμο ακόμη και στο καρά-κέντρο.

13 Απριλίου, 14:57 (UTC), κάθομαι θέση 26Κ στην πτήση BA632 από Λονδίνο για Αθήνα και συνεχίζω αυτό το post που άφησα στην μέση για να επιβιβαστώ στην πτήση Σικάγο-Λονδίνο.

Τελείωσα το Hatching Twitter σε audiobook πριν από λίγο. Ενδιαφέρον. Το είχα ξεκινήσει όταν πήγαινα, το τελιώσα τώρα στην επιστροφή.

Στην πτήση προς Αμερική, πριν από μερικές μέρες, είχα πολύ καλή θέα. Καθόμουν παράθυρο, αλλά και όλη η πτήση ήταν μέρα, και δεν είχα τον ήλιο από την πλευρά μου.

Κάποια στιγμή είδα κάτι που δεν είχα ξαναδεί και προσπαθούσα να καταλάβω τί είναι.

Μπορεί να μοιάζουν στην φωτογραφία με κύματα, αλλά δεν ήταν. Κατέληξα ότι μάλλον είναι πάγος που λιώνει και σπάει. Τώρα γιατί σχηματίζονται αυτά τα σχήματα δεν ξέρω, ίσως από ρεύματα στον ωκεανό;

Αυτά που λες.

Όσο για το Personal Digital Archiving ήταν ενδιαφέρον. Άκουσα ενδιαφέροντα πράγματα, μίλησα με κόσμο που μπορεί να βοηθήσει και σε με τα εργαστήρια Personal Digital Archiving που έλεγα. Συγκεκριμένα, κάτι χειροπιαστό για την Longaccess δεν προέκυψε, αλλά έχουμε ξεκινήσει να χτίζουμε σχέσεις με μία κοινότητα (archivists, librarians) που είναι σημαντική για εμάς.

Κλείνω laptop, για να φάω το μεσημερινό που σερβίρουν στο αεροπλάνο.

22 Απριλίου, 22:49 (UTC+02:00) ΟΚ, το post αυτό έχει μείνει δέκα μέρες στα drafts και αν δεν το ανεβάσω τώρα, θα μείνει για πάντα εκεί.

Σήμερα όλα αυτά έχουν γίνει ψηφιακά. Πώς θα διατηρήσουμε το οικογενειακό ή το προσωπικό μας αρχείο ώστε να καταφέρει να φτάσει στις επόμενες γενιές; Σε τί μορφή να σώσουμε τα βίντεο και τις φωτογραφίες ώστε να μπορούν να διαβαστούν στο μέλλον; Πώς να οργανώσουμε όλο αυτό το υλικό; Τι να προσέξουμε για να μην χαθούν χρήσιμες πληροφορίες; Ποιες υπηρεσίες και προγράμματα υπάρχουν που μπορούν να μας βοηθήσουν; Από που να αρχίσει κανείς;

Όπως ξέρετε αυτά είναι θέματα με τα οποία ασχολούμαι εδώ και χρόνια και είναι κι ο λόγος που ξεκίνησα την Longaccess.

Τα τελευταία χρόνια, έχει ξεκινήσει, κυρίως από μεγάλες βιβλιοθήκες και πανεπιστήμια των ΗΠΑ, μία προσπάθεια να εκπαιδευτεί το ευρύ κοινό στα θέματα αυτά, ώστε να μην συνειδητοποιήσουμε κάποια στιγμή ότι ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του καθενός μας έχει χαθεί. Στο πλαίσιο αυτό, οργανώνουν κατά καιρούς σεμινάρια και εργαστήρια στα οποία δείχνουν στον κόσμο πώς να προστατέψει τα αρχεία του ώστε να είναι διαθέσιμα στο μέλλον.

Την επόμενη εβδομάδα, θα είμαι στο Personal Digital Archiving 2014 Conference για να παρουσιάσω και τις υπηρεσίες της Longaccess και θα έχω την ευκαιρία να μιλήσω με αρκετούς από τους ανθρώπους που έχουν διοργανώσει πολλά από τα παραπάνω εργαστήρια.

Σκεφτόμαστε, ως Longaccess, να αξιοποιήσουμε τόσο την δική μας γνώση όσο και την εμπειρία που μπορούμε να φέρουμε από έξω και να ξεκινήσουμε ένα ολιγόωρο σεμιναρίο/εργαστηρίο με θέμα την διατήρηση των προσωπικών/οικογενειακών αρχείων που δεν θα απευθύνεται σε ειδικούς, αλλά στον καθένα από εμάς που αποθηκεύει και διατηρεί το υλικό αυτό κάπου ανάμεσα στον υπολογιστή του, το κινητό του και διάφορες on-line υπηρεσίες.

Όποιος ενδιαφέρεται να παρακολουθήσει, μπορεί να συμπληρώσει την σχετική φόρμα και θα τον ενημερώσουμε μόλις έχουμε συγκεκριμένες μέρες και ώρες.

Όταν το 2010 μάθαμε ότι η θα γεννηθεί η Χριστίνα, ξεκινήσαμε να κρατάμε ένα "κρυφό" blog στο posterous.com. Την διεύθυνση και το password τα μοιραστήκαμε με συγγενείς και φίλους και ανεβάζαμε κάθε τόσο φωτογραφίες, βίντεο ή μικρά κείμενα -που όπως είναι αναμενόμενο, από την στιγμή που γεννήθηκε, πύκνωσαν.

Δυστυχώς, το posterous έκλεισε το 2013, όταν εξαγοράστηκε από το Twitter, αλλά φρόντισα να κάνω ένα πλήρες export πριν κλείσει: αυτές οι σελίδες είχαν τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής της, θα ήταν αμαρτία να χαθούν.

Το export "σέρνονταν" από φάκελο σε φάκελο, από backup σε backup, από υπολογιστή σε υπολογιστή μαζί με τόσα και τόσα άλλα αρχεία για ένα χρόνο τώρα. Αλλά όταν αποφάσισα να ασχοληθώ μαζί του πριν από μερικές μέρες με έλουσε κρύος ιδρώτας, αφού δεν το έβρισκα πουθενά και νόμιζα ότι το έχω χάσει -ευτυχώς, το βρήκα!

Και έβαλα μπρος να κάνω αυτό που θα έπρεπε να είχα κάνει αν υπήρχε η Longaccess πριν από ένα χρόνο.

Πρώτα ανέβασα τα αρχεία στο longaccess.com. Μετά πήρα τα στοιχεία από το Certificate του αρχείου που δημιούργησε η Longaccess και τα έβαλα σε ένα δικό μου κείμενο που να ταιριάζει καλύτερα ως μορφή σε αυτό που είχα στο μυαλό μου.

Το ίδιο έκανα και με τα πρώτα βίντεο της Χριστινούλας: η γιαγιά Χριστίνα ήταν εκεί με την κάμερα από την πρώτη στιγμή που την είδαμε και την κράτησα στα χέρια μου και όλες τις μέρες που ήμαστε στο μαιευτήριο, φρόντισε να τραβήξει μία σειρά από σχετικά μικρά βίντεο. Αν και τα έχω χάσει στην original μορφή τους (ήταν αρχικά 1080p και ναι, κατάφερα να τα σβήσω κάποια στιγμή που νόμιζα ότι τα έχω αντιγράψει κι αλλού), τα έχω σε αρκετά καλή ποιότητα, στην μορφή που τα είχα μετατρέψει για να τα βλέπουμε πιο εύκολα στο appletv. Τα ανέβασα κι αυτά λοιπόν στο longaccess.com και επεξεργάστηκα αντίστοιχα το Certificate.

Τέλος, αγόρασα ένα καλόδεμένο σημειωματάριο με λευκές σελίδες και άρχισα την χαρτοκοπτική. Τύπωσα 1-2 μικρά κείμενα, τις σχετικές φωτογραφίες και βέβαια τα Certificates και τα κόλλησα στο σημειωματάριο -κάτι που σκοπεύω να συνεχίσω να κάνω στο μέλλον, γεμίζοντας τις σελίδες με όλο αυτό το υλικό γύρω από την ζωή της.

Είναι λίγο περίεργο όταν χρησιμοποιεί κανείς ένα Longaccess Certificate με αυτό τον τρόπο. Είναι σαν να κάνεις copy-paste τον κώδικα από κάποια υπηρεσία για βάλεις π.χ. ένα βίντεο από το youtube στο blog σου, αλλά για σε αυτή την περίπτωση το ενσωματώνεις σε μία τυπωμένη σελίδα! "Scrapbooking με ψηφιακό υλικό", θα το έλεγε φαντάζομαι η Ελίνα :-)

Και θα μου πειτε, γιατί να μην τυπώσεις τις φωτογραφίες αλλά να το κάνεις όλο αυτό;

Ο λόγος είναι ότι πλέον έχουμε τόσες πολλές φωτογραφίες που είναι αδύνατο να τυπωθούν όλες. Και δεν είναι μόνο φωτογραφίες. Είναι και video, είναι και ηχογραφίσεις, είναι και η διασύνδεση του υλικού (όπως π.χ. στις σελίδες του blog που ανέφερα παραπάνω). Επίσης, το ψηφιακό υλικό έχει πλέον πολλές χρήσιμες πληροφορίες (και θα έχει όλο και περισσότερες στο μέλλον) που δεν είναι εύκολο να μεταφερθούν σε άλλη μορφή, όπως για παράδειγμα τις ακριβείς γεωγραφικές συντεταγμένες που τράβηξα μία φωτογραφία ή ένα βίντεο.

Νομίζω ότι έχω πλέον την ιδανική λύση. Από την μία, τα αρχεία είναι αποθηκευμένα κάπου που δεν χρειάζεται να ασχοληθώ ξανά -δεν σβήνουν, δεν αλλάζουν, είναι εκεί και θα συνεχίσουν να είναι εκεί για πολλά, πολλά χρόνια. Από την άλλη, έχω κάτι χειροπιαστό και όμορφο που όταν θα το πάρει κάποια στιγμή στα χέρια της δεν θα χρειαστεί τίποτα άλλο για να ανακτήσει το ψηφιακό υλικό -ούτε passwords, ούτε να πληρώνω κάθε χρόνο, ούτε να έχει κάποιο ειδικό πρόγραμμα.

Την Παρακευή το μεσημέρι, δύο μέρες και δύο ώρες αργότερα, αρκετές ώρες πριν την αναχώρησή μου, έλαβα το παρακάτω μήνυμα: "Έχετε ξεπεράσει το όριο ορθής χρήσης των 150MB. Η ταχύτητα πρόσβασης στο Internet περιορίστηκε μέχρι την λήξη του πάσου πρόσβασης."

Όταν έγραψα σχετικά στο twitter, θεωρώντας ότι έχει γίνει κάποιο λάθος, η απάντηση που έλαβα από το @cosmote ήταν ότι δεν έχει γίνει λάθος.

Για την ακρίβεια, αναφέρει το site της cosmote:

Με σκοπό την απρόσκοπτη παροχή των υπηρεσιών δεδομένων, στα πάσα πρόσβασης των 5€ και των 15€, ισχύει πολιτική ορθής χρήσης με όριο τα 50ΜΒ και 150ΜB αντίστοιχα. Αν ο συνδρομητής υπερβεί το όριο αυτό, η COSMOTE δύναται να περιορίσει την ταχύτητα παροχής των υπηρεσιών της για λόγους διασφάλισης της ποιότητας του δικτύου της. Ο συνδρομητής έχει τη δυνατότητα να συνεχίσει τη χρήση, χωρίς επιπλέον χρέωση, με μειωμένη ταχύτητα μέχρι το πέρας των 24 ωρών και 7 ημερών αντίστοιχα ή να επιλέξει ένα νέο πάσο για να ανακτήσει την αρχική ταχύτητα.

Λοιπόν: 150MB (είδικά για έναν ταξιδιώτη) για 7 ημέρες δεν είναι πολιτική "ορθής χρήσης" αλλά πολιτική "μή χρήσης". Είναι ΑΧΡΗΣΤΑ.

Για του λόγου το αληθές, κοίταξα πόσα MB είχε χρησιμοποιήσει η κάθε εφαρμογή του κινητού μου αυτές τις μέρες (συμπτωματικά, ενώ το κάνω σπάνια, αυτή την φορά είχα μηδενίσει τα στατιστικά στο κινητό όταν προσγειώθηκα στην Αγγλία).

• System Services 42.7MB (Time & Location, Documents & Sync, DNS Services, Push notifications κ.λ.). Όλα αυτά δηλαδή που και τίποτα να μην έκανα στο κινητό μου, μόνο του, θα τα είχε καταναλώσει.
• Calendar 5.9 MB
• Chrome 4.6 MB
• Contacts 1.9 MB
• Facebook 19.9 MB
• FaceTime 21.6 MB
• Foursquare 4.3 MB
• Google Maps 26.4 MB
• Instagram 5.6 MB
• Mail 5.7 MB
• Maps (Apple) 3.6 MB
• Messenger 1.7 MB
• Skype 10.2 MB (δεν το χρησιμοποιήσα καθόλου, αλλά ΟΚ, 10.2 MB δεν είναι και κανένα σοβαρό μέγεθος, φαντάζομαι ότι και μόνο να τσεκάρει αν είμαι on-line κ.λ. θα τα ξοδέψει.)
• Twitter 16.2 MB
• DayOne 6.4 MB
• Dropbox 3.3 MB
• Hangouts 2.3MB

Όλα τα παραπάνω είναι περίπου 140 MB (και είχε και κάτι "ψιλά" σε διάφορες άλλες εφαρμογές) ΣΕ ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ. Νομίζω ότι η παραπάνω χρήση, είναι απόλυτα φυσιολογική για κάποιον που κυκλοφορεί σε μία ξένη χώρα και:

1. Είναι πολύ πιθανό να μην είναι σε χώρο με wifi, όπως θα ήταν μία τυπική μέρα μεταξύ σπιτιού και γραφείου
2. Χρησιμοποιεί πολύ περισσότερο εφαρμογές που σχετίζονται με χάρτες (π.χ. google maps) και location services (όπως foursquare)
3. Είναι πολύ πιο πιθανό να βγάλει μερικές φωτογραφίες (ή και video) παραπάνω και να τις μοιραστεί σε social media (μία φωτογραφία του iPhone 4s είναι συνήθως μεταξύ 2.5 και 3.5 MB).
4. Θα είναι συνέχεια στον δρόμο και θα χρησιμοποιήσει το κινητό του για να διαβάσει και να απανατήσει σε emails και άλλα μηνύματα.

Αν θέλετε χρήστες που αγοράζουν (ακριβά πολλές φορές) smartphones, που πληρώνουν μαζί με το συμβόλαιό τους επιπλέον data plans (πχ εγώ πληρώνω και "Internet Anyway 2GB" πέρα από το πρόγραμμα συμβολαίου) και όταν είναι στο εξωτερικό θέλουν να πληρώσουν περιαγωγή δεδομένων, τότε δεν μπορείτε να θεωρείτε ότι για αυτούς τους χρήστες τα 22MB/μέρα είναι "ορθή χρήση".

Ή τουλάχιστον, μην αναφέρετε ότι η υπηρεσία προσφέρει "απεριόριστο όγκο δεδομένων", γιατί νομίζω ότι για τους χρήστες που ενδιαφέρονται να χρησιμοποιήσουν μία τέτοια υπηρεσία, η περιγραφή είναι παραπλανητική όταν αναφέρεται σε 150MB/7 μέρες. (Που άλλωστε φαίνεται πως θα ήταν τα MB που θα χρειάζονταν το κινητό μου μόνο και μόνο για τα system services, ανεξάρτητα από άλλες εφαρμογές!)

Τουλάχιστον εγώ, αισθάνθηκα ότι εξαπατήθηκα. Ναι, ναι, έπρεπε να έχω διαβάσει τους αστερίσκους κ.λ., αλλά κανείς δεν το κάνει και προφανώς όταν όσο είμαι στην Ελλάδα πληρώνω για περισσότερα από 2GB τον μήνα, ο "απεριόριστος όγκος" δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι θα ήταν λιγότερο από αυτό!

Αντί να μπλεκόμαστε με αόριστους όρους όπως "απεριόριστος όγκος δεδομένων" με τρία αστεράκια δίπλα, "ορθή χρήση" κ.λ., ορίστε μία πρόταση που δεν θα μπλέκει κανέναν: Δώστε μου την δυνατότητα να μπορώ να κάνω χρήση στο εξωτερικό του πακέτου δεδομένων που ήδη πληρώνω, με κάποια επιπλέον χρέωση. Γιατί προφανώς, για τον καθένα αυτή είναι η "ορθή χρήση".

Διάβασα πριν από λίγο, το άρθρο του Ανδρέα Δρυμιώτη, Σύνδεση ταμειακών μηχανών με ΓΓΠΣ – Rest in Peace, για το ίδιο (σχεδόν) θέμα.

Στο προηγούμενό μου άρθρο, ανέφερα μία ιδέα στο τέλος, που θεώρησα τόσο ριζοσπαστική για το Ελληνικό Δημόσιο, που σχολίασα μόνος μου “δεν τολμώ καν να προτείνω κάτι τόσο ανατρεπτικό”.

Αλλά όσο την σκέφτομαι, είναι η λύση σε μία σειρά προβλημάτων. Και είναι κάτι που μπορεί να υλοποιηθεί απλά με ένα νόμο -δεν αποκλείεται να μην χρειάζεται καν νόμος, να αρκεί μία υπουργική απόφαση.

Οι εταιρείες που θα δηλώσουν ότι θα πληρώνονται αποκλειστικά και μόνο μέσω τραπέζης (πιστωτική κάρτα, κατάθεση σε τράπεζα, έμβασμα κ.λ.) να μην χρειάζεται να εκδίδουν θεωρημένες αποδείξεις λιανικής.

Είναι τόσο απλό!

1. Απλοποιεί πάρα πολύ την διαδικασία και την διαχείρηση για τις εταιρείες.
2. Βοηθάει το κράτος να περιορίσει την φοροδιαφυγή (όσο μεγαλύτερο μέρος συναλλαγών γίνεται “φανερά” και καταγεγραμμένα μέσω τραπεζών, τόσο μικρότερο ζωτικό χώρο έχει η παραοικονομία.
3. Κάνει πολύ πιο εύκολο τον φορολογικό έλεγχο των εν λόγω εταιρειών.
4. (και παρά το 2, και 3…) Θα αποτελέσει κίνητρο για κάποιες εταιρείες να καταργήσουν εντελώς τις πληρωμές με μετρητά.

Όσο το σκέφτομαι, είναι τόσο απλό, τόσο εύκολο, τόσο χαμηλού ρίσκου μέτρο, που απορώ πως δεν το έχει πάει κάποιος (φορέας ή κόμμα) ως επίσημο αίτημα στο Υπ. Οικονομικών.

Αν θέλετε :

• να απλοποιήσετε τις ηλεκτρονικές πληρωμές (αναπτυξιακό κίνητρο)
• να μειώσετε το κόστος συμμόρφωσης με την Ελληνική νομοθεσία. (αναπτυξιακό κίνητρο)
• να έχετε εικόνα σε πραγματικό χρόνο για κάθε ευρώ που εισπράττει η εταιρεία μου (να κάνετε δηλαδή καλύτερα την δουλειά σας, αν έχω καταλάβει σωστά ποια είναι)

Σταματήστε τις απαρχαιωμένες βλακείες των “Φορολογικών Μηχανισμών Σήμανσης”, που υποψιάζομαι ότι υπάρχουν μόνο και μόνο για να “δίνουν ψωμί” σε διάφορους κατασκευαστές ταμειακών μηχανών.

Δημιουργήστε ένα απλό API μέσα από το οποίο η κάθε εφαρμογή, από το πακέτο που χρησιμοποιεί ο οδοντίατρός μου στο PC του, μέχρι το site μου που είναι σε πολλαπλούς servers κάπου στην Αμερική, θα μπορεί να στέλνει σε πραγματικό χρόνο τα στοιχεία της απόδειξης λιανικής στην ΓΓΠΣ και να λαμβάνει μία συμβολοσειρά που θα παίζει τον ρόλο της ψηφιακής θεώρησης της απόδειξης -και να έχει μία νόμιμη απόδειξη.

Δεν λέω, ας υπάρχουν αυτά τα μαραφέτια που συνδέονται στην σειριακή (!) θύρα του PC, για όποιον τα θέλει. Αλλά μην μας αναγκάζετε να τα έχουμε, όταν θα μπορούσαμε να κάνουμε την δουλειά (σας) πολύ πιο απλά.

Υ.Γ.: Δεν τολμώ καν να προτείνω κάτι τόσο ανατρεπτικό όπως π.χ. αν κάποιος δέχεται μόνο ηλεκτρονικές πληρωμές, που φαίνονται έτσι κι αλλιώς μέσω τραπεζικών κινήσεων, να μην χρειάζεται να εκδίδει θεωρημένες αποδείξεις, ούτε καν μέσω Φορολογικού Μηχανισμού -ξέρω ότι αν και απόλυτα λογικό, τόση απλοποίηση μπορεί να σας προξενήσει σοβαρό βραχυκύκλωμα.

- “Θέλω να πιάσω τα κουκούτσια.”

- “Ορίστε, αγάπη μου, να”.

Της δίνω ένα κουκούτσι από το μήλο. Το κρατάει και το περιεργάζεται.

- “Ξέρεις τί γίνονται τα κουκούτσια μετά;”

- “Καρπούζι!”

Όταν βάζει το DVD η γιαγιά, κολλάει και βγάζει ένα τριγωνάκι με ένα κουτάλι.

Η παρουσίαση είναι μία αναδρομή στην σχέση μου με το blogging και για να πω την αλήθεια, το γράψιμό της ήταν και για εμένα ένα μεγάλο, ευχάριστο, flash back.

Και τώρα ύπνο, γιατί το Χριστινάκι ξυπνάει την ίδια ώρα, ανεξάρτητα με το αν εγώ πέφτω χαράματα για ύπνο...

Είχαν προηγηθεί διάφορα sites, άλλα προσωπικά, όπως η πρώτη-πρώτη μου σελίδα και συμμετοχή άλλα συλλογικά εγχειρήματα/πλάκες/προσπάθειες, όπως το magaz και η "ΕΕΕΑ"…

Αλλά το vrypan.net κατέληξε να είναι το "σπίτι" μου στο Διαδίκτυο. Εδώ ξεκίνησαν ιδέες, εδώ ξεκίνησε το podcast μου και το monitor, εδώ ανακοίνωσα σημαντικά πράγματα που συνέβησαν στην ζωή μου τα τελευταία δέκα χρόνια.

Δέκα χρόνια για το Internet είναι πολύς χρόνος. Είναι μεγάλο δώρο να μπορείς να πας πίσω και να δεις τί και πως σκεφτόσουν τότε.

Χαίρομαι πολύ που αποφάσισα να έχω το δικό μου domain και που φρόντισα να διατηρήσω όλο αυτό το υλικό -στο μεγαλύτερο μέρος του σημαντικό μόνο για εμένα. (Υπάρχουν όλα, ακόμη και αν δεν είναι εύκολα προσβάσιμα.)

10 χρόνια!

Όταν ξεκίνησα την longaccess, είχα στο μυαλό μου διάφορα πράγματα που φοβόμουν ότι θα πρέπει να ξεπεράσω πέρα από τις καθαρά επαγγελματικές προκλήσεις, όπως π.χ. την γραφειοκρατία του Δημοσίου. Κι όμως, μέχρι σήμερα, το μεγαλύτερο εμπόδιο που έχουμε συναντήσει και δεν έχουμε ξεπεράσει ακόμη, είναι... ο ΟΤΕ!

Τί χρειάζεται περισσότερο μία τεχνολογική startup για να ξεκινήσει να δουλεύει; Πρόσβαση στο Internet. Ε, μετά από σχεδόν δύο μήνες (!) που έχουμε κάνει την αίτηση στον ΟΤΕ, ακόμη δεν έχουμε σύνδεση και, το χειρότερο, δεν ξέρουμε πότε θα έχουμε.

Περιληπτικά:

• 54 (πενήντα τέσσερις!) μέρες μετά την αρχική μου αίτηση για τηλέφωνο και VDSL, ακόμη δεν έχουμε Internet στο γραφείο.
• Ενώ όλοι μου λένε ότι βλέπουν διαθεσιμότητα VDSL στην περιοχή, για κάποιο μυστήριο λόγο οι αιτήσεις "ακυρώνονται" (!!!)
• Όλες αυτές τις μέρες, ούτε μία φορά, κανείς από τον ΟΤΕ δεν με κάλεσε. Ούτε για να με ενημερώσει ότι κάποια αίτηση ακυρώθηκε. Ούτε για να μου εξηγήσει ποιο είναι το πρόβλημα. Ούτε για να με ενημερώσει σε ποια φάση βρίσκεται η επίλυσή του. Ούτε για να μου προτείνει κάποια λύση. Και ας τους είπα πολλαπλές φορές ότι έχουμε τεράστιο πρόβλημα.
• Ως μία νεοσύστατη εταιρεία, με πολύ στενό προϋπολογισμό και project plan, πληρώνουμε ενοίκιο για ένα γραφείο που δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και (το χειρότερο) το project plan μας καθυστερεί εξαιτίας του ΟΤΕ.

--

Αν έχετε όρεξη, ορίστε η ιστορία... (Όσα θυμάμαι δηλαδή, γιατί είναι πολύ πιθανό να έχω ξεχάσει κι άλλες επισκέψεις σε καταστήματα του ΟΤΕ και τηλεφωνήματα.)

Ξεκινάμε.

Στις 26/6/2013, έκανα αίτηση για νέα τηλεφωνική σύνδεση στα γραφεία που νοικιάσαμε ως νεοσύστατη εταιρεία. Αν και τα γραφεία είναι στην οδό Αθηνάς, στην Αθήνα (ακριβώς απέναντι από τα γραφεία του ΟΤΕ), την αίτηση την έκανα στο OTEShop στην Κηφισιά που μου ήταν πιο εύκολο εκείνη την εποχή.

Ζήτησα σύνδεση double play: τηλέφωνο και VDSL. Ο υπάλληλος στο κατάστημα της Κηφισιάς μου είπε ότι υπάρχει διαθεσιμότητα, ότι είμαστε σε πολύ καλό σημείο και λογικά θα έχουμε πολύ καλές ταχύτητες, και ότι περίπου σε μία εβδομάδα θα έχουμε την σύνδεση. Προσφέρθηκε μάλιστα να πιέσει και να γίνει πιο γρήγορα, κάτι που του είπα ότι δεν ήταν απαραίτητο, αφού τις επόμενες μέρες θα έπρεπε να ασχοληθούμε με άλλα θέματα -"ας μην πιέζουμε όταν δεν υπάρχει πραγματικός λόγος", του είπα, ο βλάκας.

Πέρασαν αρκετές ημέρες, χωρίς να έχω κανένα νέο σχετικά με την σύνδεση. Στις 10/7 τηλεφώνησα στο κατάστημα της Κηφισιάς, για να ρωτήσω τί γίνεται με την σύνδεση, που πλέον χρειαζόμαστε πιεστικά, ώστε να μπούμε στο γραφείο και να μπορούμε να εργαστούμε. Η απάντηση που έλαβα ήταν ότι για κάποιο λόγο η αίτηση ακυρώθηκε! Η κυρία με την οποία μίλησα, με ενημέρωσε όμως ότι εισήγαγε και πάλι την αίτηση στο σύστημα και ότι σε μερικές ημέρες η σύνδεση θα ήταν έτοιμη.

Ξεπερνώ το ότι μου φάνηκε απαράδεκτο να έχει για κάποιο λόγο ακυρωθεί η αίτησή μου (δεν είχα καν ξανακούσει ότι μπορεί να ακυρωθεί η αίτηση) για ένα προϊόν και να μην με έχει ενημερώσει κανείς, και με θετική διάθεση θεωρώ ότι όλα θα λυθούν μέσα στις επόμενες μέρες...

Τελικά, μας ενημέρωσαν ότι ο τεχνικός θα περάσει για να κάνει την σύνδεση στις 18/7. Ο τεχνικός δεν φάνηκε ποτέ. Αφού επικοινώνησα με την ΟΤΕ, με ενημέρωσαν ότι τελικά ο τεχνικός θα περάσει από το γραφείο στις 25/7. Και πάλι, στην διαμαρτυρία μου γιατί δεν με ενημέρωσαν τουλάχιστον ότι ο τεχνικός δεν θα περάσει την προγραμματισμένη μέρα και ώρα, δεν πήρα κάποια ουσιαστική απάντηση.

Ο τεχνικός όντως ήρθε στις 25/7, αλλά... Έκπληξη! Συνέδεσε απλά το τηλέφωνο και όχι VDSL. Μας ενημέρωσε ότι η αίτηση για VDSL ακυρώθηκε από το σύστημα. Και πάλι βέβαια, κανείς δεν μας είχε ενημερώσει ότι η αίτηση ακυρώθηκε, ούτε τον λόγο για τον οποίο ακυρώθηκε, ούτε τί πρέπει να κάνουμε.

Στις 29/7 επισκέφθηκα το κατάστημα του ΟΤΕ στην Αθηνάς για να ρωτήσω τί έχει γίνει και τί χρειάζεται να γίνει. Η αρχική απάντηση ήταν ότι η αίτηση έχει ακυρωθεί, ότι πρέπει να γίνει νέα και ότι επειδή έχω παραλάβει τον εξοπλισμό από την Κηφισιά (παρεμπιπτόντως, ο εξοπλισμός είχε ήδη ανοιχθεί) πρέπει να τον επιστρέψω εκεί. Μετά την έντονη διαμαρτυρία μου, μία εξυπηρετική κυρία κράτησε τα στοιχεία μου, μου είπε ότι θα προχωρήσουν την αίτηση VDSL και ότι θα μου στείλουν νέο username/password με μήνυμα και email και δεν θα χρειαστεί να επιστρέψω τον εξοπλισμό για να πάρω νέο (γλυτώνοντάς με έτσι από άσκοπη ταλαιπωρία).

Για μία ακόμη φορά, έπεσα θύμα του οπτιμισμού μου και θεώρησα ότι το πρόβλημα θα λυθεί τις επόμενες μέρες και θα μπορέσουμε να ξεκινήσουμε να εργαζόμαστε στο γραφείο μας, όλοι μαζί.

Κακώς. Οι μέρες πέρασαν και πάλι, αλλά δεν είχα κανένα νέο. Σε νέα επίσκεψή μου στο κατάστημα επί της Αθηνάς, ο υπεύθυνος με ενημέρωσε ότι επειδή η αρχική αίτηση έχει γίνει από την Κηφισιά, έχουν ενημερώσει το κατάστημα και θα επικοινωνήσει κάποιος από εκεί μαζί μου. Του έκανε μάλιστα εντύπωση που ακόμη δεν έχει επικοινωνήσει κάποιος.

Την Δευτέρα, 5/8 τηλεφώνησα εγώ στο κατάστημα της Κηφισιάς και ρώτησα γιατί δεν έχω κάποιο νέο. Με ενημέρωσαν ότι το πρόβλημα "είναι τεχνικό" και έχουν ενημερώσει το τεχνικό τμήμα και ότι θα με καλέσουν όταν διορθωθεί. Στην έντονη διαμαρτυρία μου, σε υψηλό τόνο, ότι έχει περάσει ενάμισης μήνας από την αρχική μου αίτηση και ακόμη δεν έχω Internet και δεν μπορεί να ανοίξει το γραφείο εξαιτίας του ΟΤΕ, η απάντηση που έλαβα ήταν ότι δεν φταίνε ως κατάστημα, είναι τεχνικό θέμα. (Λες και εμένα με ενδιαφέρει ποιος φταίει ή τους γνωρίζω προσωπικά. Για εμένα το θέμα είναι ότι εξαιτίας του ΟΤΕ, δεν μπορώ να δουλέψω και ότι κανένας δεν μου έχει δώσει ούτε εξήγηση, ούτε λύση.)

Περνάνε οι μέρες...

Στις 8/8, καλώ το 13888. Εξηγώ το πρόβλημα για εκατοστή φορά. Με ενημερώνουν ότι θα μεταφέρουν το θέμα σε κάποια ειδική υπηρεσία και μέσα στις επόμενες τρεις ώρες, θα με καλέσει κάποιος. Που βέβαια... Δεν με κάλεσε ποτέ.

Την επόμενη, ξανακαλώ το 13888. Μου λένε το ίδιο, μέσα σε τρεις ώρες, θα με καλέσει κάποιος. Τους εξηγώ ότι το ίδιο μου είπαν και την προηγούμενη, αλλά δεν με κάλεσε ποτέ κανείς. Βρίζω, φωνάζω και περιμένω να δω τί θα γίνει.

Δεν γίνεται τίποτα. Στις 14/8 ξανακαλώ το 13888. Πάμε πάλι από την αρχή. Ο υπάλληλος μου λέει ότι βλέπει το θέμα καταγεγραμμένο, αλλά δεν γνωρίζει που έχει κολλήσει. Μου λέει ότι θα το δώσει και χέρι-με-χέρι στο αρμόδιο τμήμα.

Τίποτα δεν συμβαίνει.

Ξανακαλώ το 13888 σήμερα, 19/8. Πάμε πάλι από την αρχή. Κάτι μου λέει ο υπάλληλος ότι οι δύο προηγούμενες αιτήσεις έχουν ακυρωθεί (έχω χάσει πια τον λογαριασμό του τί εννοούν με τον όρο "αίτηση", αλλά πλέον δεν με νοιάζει και πολύ), κάτι θα περάσει λέει πάλι στο σύστημα (που δεν πιστεύω πλέον ότι θα έχει κάποιο αποτέλεσμα).

Στην αναμονή λοιπόν, να δούμε πότε ο ΟΤΕ θα αποφασίσει να μας συνδέσει το Internet...

Στην ουσία: εδώ και δύο εβδομάδες, παρουσιάσαμε το longaccess.com. Είναι αυτό που ανέφερα παλιότερα ως project L.A..

Σκοπός της longaccess είναι να προστατεύει και να διαφυλάσσει προσωπικά ψηφιακά αρχεία για μεγάλα χρονικά διαστήματα (δεκαετίες). Αν σας ξενίζει ο όρος "ψηφιακό αρχείο", σκεφτείτε την συλλογή σας από οικογενειακές φωτογραφίες και video ή τα κείμενα που κατά καιρούς δημοσιεύσατε σε κάποιο blog ή το υλικό (φωτογραφίες, ηχογραφήσεις, video) που περιγράφει ίσως τα ταξίδια σας ή την ιστορία του μουσικού συγκροτήματός σας.

Το project ξεκίνησε ως ιδέα στα τέλη του προηγούμενου έτους και τους τελευταίους μήνες εργάζονται εντατικά πάνω σε αυτό, εκτός από εμένα, ο Κώστας και ο Νίκος -νομίζω ότι έχω κάθε λόγο να είμαι περήφανος για την αρχική ομάδα!

Παράλληλα, την προηγούμενη βδομάδα ανακοινώσαμε την επιτυχή ολοκλήρωση ενός πρώτου κύκλου χρηματοδότησης (seed funding), ύψους 110k Ευρώ, του οποίου ηγήθηκε το Openfund.

Όπως κάθε startup, έτσι και η longaccess έχει στόχο να είναι επικερδής. Ελπίζουμε ότι θα το καταφέρουμε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Χτίζουμε κάτι που μπορεί να γίνει μεγάλο, πολύ μεγάλο.

Αλλά εκτός από το κέρδος, αισθανόμαστε ότι η longaccess μπορεί να αλλάξει τις ζωές ανθρώπων.

Σήμερα, που οι σημαντικές και οι ασήμαντες στιγμές μας καταγράφονται ψηφιακά σε φωτογραφίες και βίντεο, που οι σκέψεις μας και οι συζητήσεις μας διατυπώνονται ψηφιακά σε blogs και social networking sites, η δυνατότητα να διατηρήσει ο καθένας μας το υλικό αυτό για δεκαετίες είναι συχνά ταυτόσημη με την δυνατότητα να αφηγηθεί την ζωή του ή την ζωή των αγαπημένων του προσώπων -στον μελλοντικό, γέρο εαυτό του ή στα παιδιά του.

Η σκέψη αυτή μας δίνει σκοπό -ένα σκοπό που είναι μεγαλύτερος από την εξαργύρωση μίας καλής επιχειρηματικής ιδέα. Και αυτό είναι ένα υπέροχο συναίσθημα.

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για την longaccess, γραφτείτε στο newsletter μας, ακολουθήστε μας στο twitter ως @long_access, στο facebook.com/longaccess ή στο google+.

Έκλεισε η ΕΡΤ ΑΕ. Δεν έχω ειδική γνώση του τρόπου λειτουργίας της ΕΡΤ, αλλά τείνω να θεωρώ ότι καλώς έκλεισε. Οι οργανισμοί αυτοί δεν εξυγιαίνονται. Καλά είναι όλα τα θεωρήτικά για αξιοκρατία, αξιολόγηση κ.λ. αλλά όποιος έχει ασχοληθεί με αυτές τις ΑΕ που προέρχονται από το δημόσιο, ξέρει ότι πρακτικά είναι αδύνατο να αλλάξει οτιδήποτε ουσιαστικό.

Και πολλοί νομίζουν ότι αναφέρομαι σε πολιτικά συμφέροντα. Δεν είναι μόνο αυτά, αλλά και ένα απίστευτο κουβάρι από νόμους, υπουργικές αποφάσεις, προεδρικά διατάγματα, συμβάσεις, κανονισμούς λειτουργίας, κ.λ. που πρακτικά κάνουν αδύνατη οποιαδήποτε αλλαγή.

Διάβασα και άρθρα πανεπιστημιακών και δημοσιογράφων, ότι η ΕΡΤ θα μπορούσε να αναδιαρθρωθεί όντας σε λειτουργία. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν ξέρουν τι λένε. Προσωπική άποψη είπαμε, μην αρπάζεστε.

Λένε π.χ. για αξιολόγηση. Ο νόμιμος τρόπος αξιολόγησης του προσωπικού της ΕΡΤ ΑΕ περιγράφεται και ορίζεται στον Γενικό Κανονισμό Προσωπικού (μπορείς να τον δεις εδώ). Από που κι ως που θα έρθει κάποιος να επιβάλει ένα διαφορετικό τρόπο αξιολόγησης, από άτομα που δεν εργάζονται στην εταιρεία και θα χρησιμοποιήσει μάλλιστα αυτή την αξιολόγηση για να απολύσει, προβιβάσει, υποβιβάσει υπαλλήλους; Θα προσφύγουν στην δικαιοσύνη και θα δικαιωθούν. Και αν δεν με πιστεύετε, δείτε τί λέει η ίδια η ΠΟΣΠΕΡΤ σε παρόμοια περίπτωση.

Θα μου πεις, ας αλλάξει ο ΓΚΠ. Δεν είναι τόσο απλό, βλέπεις, είναι μέρος της Συλλογικής Σϋμβασης Εργασίας, που από την στιγμή που υπογράφεται, έχει ισχύ νόμου (αν δεν κάνω λάθος). Για να αλλάξει, χρειάζεται η σύμφωνη γνώμη των εργαζομένων... Βάλε και την δεδομένη και δικαιολογημένη δυσπιστία των εργαζομένων, βάλε και το ότι οι συνδικαλιστές ποτέ δεν θέλουν παρόμοιες αλλαγές και καταλήγεις σε ατελείωτες συζητήσεις... μέχρι να αλλάξει ο υπουργός ή η κυβέρνηση και να ξεχαστούν αυτά τα "σημεία τριβής" και να μην αλλάξει τίποτα.

Το 2010 εργαζόμουν στο Γρ. του Πρωθυπουργού. Ένα project με το οποίο ασχολήθηκα ήταν η δημιουργία του Ψηφιακού Σχολείου. Μου είχε αναθέσει ο Παπανδρέου να συντονίσω και να φέρω σε επαφή τους διαφορετικούς φορείς, υπουργεία κ.λ. που θα μπορούσαν να εμπλακούν.

Ένα πλούσιο υλικό που έχει στην διάθεσή του το δημόσιο και θα έπρεπε να δωθεί στους μαθητές και τους καθηγητές, ήταν το αρχείο της ΕΡΤ. Π.χ. όταν κάνει ο μαθητής Καβάφη, γιατί να μην έχει εύκολη πρόσβαση και σε όποια εκπομπή, ντοκιμαντέρ, συζήτηση για τον Καβάφη είχε η ΕΡΤ στο αρχείο της;

Από όσο είδα, η αξιοποίηση αυτή δεν προχώρησε, φαντάζομαι με ευθύνη της ΕΡΤ, και του Υπ. Παιδείας. Ένα δείγμα (έτσι θα έπρεπε να είναι τα περισσότερα μαθήματα) μπορείς να δεις εδώ. Δυστυχώς, το απότομο κλείσιμο της ΕΡΤ, παρέσυρε και το ert-archives.gr που δεν παίζει. Ελπίζω να ανέβει το συντομότερο.

Αυτό είναι όμως ένα παράδειγμα του ρόλου που θα ήθελα να παίζει η δημόσια τηλεόραση, ένας ρόλος που δύσκολα θα αναλάβει η ιδιωτική και ένας ρόλος που ανταποδίδει πραγματική αξία στην κοινωνία.

Είναι απαράδεκτο να κρίνουμε την ΕΡΤ (η την όποια ΕΡΤ γίνει στην θέση της) με βάση την τηλεθέαση. Η δημόσια ραδιοτηλεόραση πρέπει να είναι μέτρο σύγκρισης, να είναι πιο ψηλά από το εμπορικό -όχι γιατί το εμπορικό, με τις μεγάλες τηλεθεάσεις είναι κακό, αλλά γιατί μπορούν να το φέρουν εις πέρας οι εμπορικοί τηλεοπτικοί σταθμοί. Δεν θέλω η δημόσια τηλεόραση να έχει και αυτή πρωινάδικο επειδή έχουν όλοι οι άλλοι. Θέλω να είναι ο χώρος στον οποίο θα ακούσω για τέχνη, για επιστήμη, για νέες ιδέες ή θα παρακολουθήσω μακροσκελείς συζητήσεις, χωρίς τηλε-μαϊντανούς σε αλληλεπικαλυπτόμενα παράθυρα.

Είναι πολύ εύκολο να μας παρουσιάζουν την εικόνα του δημόσιου οργανισμού που λίγοι κακοί ή διευθαρμένοι καταστρέφουν -και βολικό για όλους μας. Αν το πρόβλημα ήταν 5 διευθαρμένοι, τί εμπόδιζε τους 2.500 εργαζόμενους να ξεσηκωθούν και να ζητήσουν την άμεση απόλυσή τους; Και ποιος θα ήταν τότε απέναντί τους; Η αλήθεια είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, πέρα από αυτούς τους λίγους διευθαρμένους, υπάρχει ένας προβληματικός οργανισμός. Με λάθος και στραβό νομοθετικό πλαίσιο, λάθος κανόνες, άτομα, οργάνωση. Και από αυτή την κατάσταση επωφελούνται όλοι οι εμπλεκόμενοι, ακόμη και αν δεν επωφελούνται το ίδιο.

Αυτό ονομάζω εγώ κατεστημένο. Όχι μόνο τα άτομα, αλλά και το πλαίσιο (νομικό, επιχειρησιακό, συνιθισμένες πρακτικές κ.λ.). Και δεν αλλάζει με την απομάκρυνση μερικών ατόμων -άσε που συνήθως δεν την επιτρέπει καν.

Παρεπιμπτώντως, όταν γίνονταν η συζήτηση και οι κινητοποίησεις για την αλλαγή του νομικού πλαισίου για τις ΣΣΕ, κανείς δεν αναφέρθηκε βέβαια σε όλα τα υπόλοιπα που κρύβουν και αφορούν τον "ιδιωτικό" τομέα του Δημοσίου... Ποιος να τα πει; Για τους συνδικαλιστές είναι πολύ πιο εύκολο να λένε ότι αγωνίζονται για τους μισθούς, οι πολιτικοί τα έχουν ψηφίσει και θα προτιμούσαν να μην ξύσουν πληγές.

Άσχετο με ΕΡΤ (ελπίζω!), αλλά σχετικό με το παραπάνω. Ξέρετε ότι σε κάποιες τέτοιες "ΑΕ" οι εργαζόμενοι δουλεύουν με συμβάσεις ορισμένου χρόνου... με ημερομηνία λήξης την συνταξιοδότησή τους; Ιδιωτικός τομέας λένε προς τα έξω, αλλά κρύβουν ότι αν απολυθούν, η εταιρεία πρέπει να καταβάλλει ως αποζημίωση το σύνολο των αποδοχών που θα είχαν μέχρι την λήξη της σύμβασης (περιλαμβανομένων και των αναμενόμενων προαγών κ.λ.). Ίσως βγάζουν λίγο περισσότερο νόημα τα πανάκριβα προγράμματα εθελούσιας εξόδου στο παρελθόν, ε;

Έτσι, για να ξέρεις τί εννούν τέτοια άρθρα όταν λένε για ομηρία χιλιάδων εργαζομένων που οι συμβάσεις τους μετατρέπονται σε... συμβάσεις αορίστου χρόνου! Δεν τους κατηγορώ, το συμφέρον τους κοιτάνε. Αλλά δεν σου λένε οι αγνωιστές των πρωην ΔΕΚΟ και του "ευρύτερου δημόσιου τομέα" ποιο είναι το συμφέρον τους όταν κατεβαίνεις μαζί τους στον δρόμο να διαδηλώσεις και νομίζεις ότι αγωνίζεστε για το ίδιο πράγμα.

Κλειστά τα ιδιωτικά κανάλια και οι εφημερίδες, επιτρέπεται μόνο η κάλυψη του αγώνα υπέρ της ΕΡΤ. Αυτό, με απόφαση των δημοσιογράφων. Αυτών που "αγωνίζονται για μία πλουραλιστική δημόσια τηλεόραση και ενημέρωση". Και εγώ που νόμιζα ότι ήταν κατάκτηση να υπάρχουν πολλοί σταθμοί και εφημερίδες, γιατί δεν θέλαμε μόνο την μία άποψη ή τον ένα δίαυλο ενημέρωσης.

Δεν μπορώ να καταλάβω πως όλοι όσοι υποστηρίζουμε ότι έπρεπε να κλείσει η ΕΡΤ, υποτίθεται ότι είμαστε αντίθετοι με την ύπαρξη Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης. Εγώ θέλω να κλείσει η ΕΡΤ, για να δημιουργηθεί μία καλύτερη δημόσια ραδιοτηλεόραση. Και θέλω να πληρώνω το τέλος ώστε να χρηματοδοτείται. Και, να σου πω, θα ήθελα να μην έχει διαφημίσεις, δεν υπάρχει λόγος μία εταιρεία που ζει από τα χρήματά μας να μπαίνει στην αγορά της διαφήμισης -η διαφήμιση αλλάζει τις προτεραιότητές της, ένας φορέα που χρηματοδοτείται από όλους μας ίσως ανταγωνίζεται αθέμητα τους ιδιωτικούς σταθμούς κ.λ.

Βέβαια, δεν βλέπω το λόγο η ΕΡΤ να εκδίδει ένα περιοδικό ενημέρωσης τηλεθεατών, την Ραδιοτηλεόραση. Και δεν βλέπω και τον λόγο να ανταγωνίζεται τους ιδιώτες για την μετάδοση πολύ εμπορικών προγραμμάτων, όπως π.χ. το Champions League. Ή να χρηματοδοτεί εμέσως ελληνικά πρωταθλήματα, πλειοδοτώντας για τα δικαιώματα μετάδοσης των αγώνων, ανεβάζοντας πλασματικά την αξία τους, κατά την γνώμη μου. Ή ακόμη και να συντηρεί ορχήστρες -νομίζω ότι έχουμε άλλους κρατικούς/δημόσιους φορείς που έχουν αντικείμενό τους ακριβώς αυτό.

Γιατί τόσο μίσος για την ΕΡΤ; Κανένα μίσος. Η ΕΡΤ έχει κάνει υπέροχες παραγωγές, παραγωγές-στολίδια. Και ακόμη και στον τομέα της ενημέρωσης, τα δελτία ειδήσεών της ήταν υψηλότερου επιπέδου από αυτά των ιδιωτικών.

Αλλά μαζί η ΕΡΤ έχει κακοδιαχείριση, σπατάλη, βόλεμα και ανικανότητα να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις μου -είναι η ΕΡΤ της φραπελιάς, των προκλητικά δαπανηρών eurovision, η ΕΡΤ που διαθέτει το προσωπικό της για να καλύψει τις επικοινωνιακές ανάγκες των κομμάτων, που δίνει παραγωγές σε "φίλους".

Τι θυμήθηκα τώρα. Έναν μαχητικό και καταγγελτικό blogger/δημοσιογράφο που το 2010, επικοινώνησε μαζί μου με email για μία πρόταση που έστειλε στην ΕΡΤ για σειρά εκπομπών. Μου ζητούσε (με κάθε λεπτότητα είναι η αλήθεια) αν την θεωρούσα ενδιαφέρουσα "να φτάσει στον Παύλο" και "από τη μεριά του θα ήταν στη διάθεσή μου διαχρονικά". Το αναφέρω διότι δείχνει την αντίληψη που έχουν οι σχετικοί με τον χώρο, για το πως λειτουργεί η ΕΡΤ. Για τους περίεργους, ναι η ιδέα της εκπομπής ήταν ενδιαφέρουσα, όχι δεν έφτασε ποτέ στον εποπτεύοντα την ΕΡΤ υπουργό, θεώρησα ότι δεν θα εκτιμούσε μία τέτοια κίνηση.

Υπάρχει κάτι που να με κάνει να πιστεύω ότι η σημερινή κυβέρνηση θα φτιάξει μία "ΝΕΡΙΤ" που θα είναι καλύτερη; ΟΧΙ.

Αλλά εκεί θα είχε νόημα να πιέσω και εγώ σαν πολίτης -στην φάση δημιουργίας του νέου φορέα. Θα έρθει ένα νομοσχέδιο για την δημιουργία του. Ναι, να πιέσω οι προσλήψεις να είναι μέσω ΑΣΕΠ αποκλειστικά. Ναι, να πιέσω να είναι όλες οι παραγωγές της κάτω από άδειες που να επιτρέπεουν την ελεύθερη χρήση από κάθε πολίτη ή εταιρεία. Αυτός ο αγώνας, για εμένα έχει νόημα. Ο άλλος που δίνετε για να μην κλείσει η ΕΡΤ, δεν έχει, γιατί αν δεν κλείσει, τίποτα δεν θα μπορέσει να αλλάξει.

Και δεν μου λες. ΟΚ, δεν κλείνει η ΕΡΤ, δεν απολύεται κανείς. Θα συνεχίσουν να υπάρχουν οι εκπομπές που θεωρείς ότι δεν πρέπει να υπάρχουν; Π.χ. αν κοπούν τα πολλά αθλητικά, θα απολύσουν τους αθλητικούς συντάκτες; Αν σταματήσει να εκδίδεται η Ραδιοτηλεόραση, θα απολυθούν οι εργαζόμενοι σε αυτή;

Καλή η θεωρία, αλλά στην πράξη; Αυτά βέβαια δεν τα απαντάει κανείς από τους εργατοπατέρες, σε αφήνουν να δώσεις την μάχη και γελούν στα κρυφά, γιατί ξέρουν ότι μετά θα έχουν και πάλι το πάνω χέρι.

Κάποιος μου είπε ότι είμαι αναίσθητος και δεν με νοιάζει που τόσες χιλιάδες εργαζόμενοι θα απολυθούν. Κάνεις λάθος φίλε μου. Αλλά δεν είναι δουλειά του δημοσίου να δημιουργεί θέσεις εργασίας που δεν χρειάζονται για να έχουν δουλειά κάποιοι. Από την άλλη, θεωρώ ότι το κράτος έχει υποχρέωση να στηρίξει όποιον μένει άνεργος -για αυτό και είμαι υπερ της εθνικής σύνταξης (ανεξάρτητα από ένσημα), της δωρεάν περίθαλψης (ανεξάρτητα από το αν έχεις τον Χ ή Ψ ασφαλιστικό φορέα), των επιδομάτων ανεργίας, αλληλεγγύης κ.λ. Τέλος πάντων, μεγάλη συζήτηση, αλλά κάνε μου την χάρη, δεν έχεις το μονοπώλιο στην ευαισθησία.

Αν έχετε χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες ενός επαγγελματία φωτογράφου, για παράδειγμα σε κάποιο γάμο ή βαφτίσια κ.λ., είναι πολύ πιθανό να έχετε συναντίσει μία περίεργη πρακτική: να αρνούνται να σας δώσουν τις φωτογραφίες σε ψηφιακή μορφή.

Είναι ένα περίεργο business model, που έχει τις ρίζες του στην εποχή που χρησιμοποιούσαμε φίλμ και ο φωτογράφος ήταν συνήθως για μία ζωή φωτογράφος.

Έχω πολλά επιχειρήματα γιατί αυτή η πρακτική είναι και απαράδεκτη (σε πλήρωσα να βγάλεις φωτογραφίες, σου έδωσα όσα ζήτησες, περιμένω να μου παραδώσεις το σύνολο του έργου που έκανες), προβληματική (τις φωτογραφίες μου τις χρησιμοποιώ σε ψηφιακή μορφή, έτσι τις χαζεύω, έτσι τις θέλω για το blog μου, έτσι τις ανεβάζω στο facebook, έτσι τις βάζω wallpaper στον υπολογιστή μου, έτσι τις δείχνω στο κινητό μου σε φίλους), αλλά και κοντόφθαλμη (προφανώς και όταν θέλω φωτογραφίες για κάδρα ή ένα ωραίο άλμπουμ δεν θα κάτσω να τις τυπώσω σε απλό χαρτί στον εκτυπωτή μου, αλλά θα ζητήσω από τον επαγγελματί να το κάνει σωστά και ποιοτικά).

Αλλά συζητώντας με έναν φίλο το project L.A., που σχετίζεται με την διατήρηση ψηφιακών αρχείων για μεγάλα χρονικά διαστήματα, άκουσα την παρακάτω ιστορία, που δεν είχα φανταστεί.

Ο φίλος μου λοιπόν, είχε προσλάβει έναν φωτογράφο για τον γάμο του. Ο φωτογράφος τους έδωσε τυπωμένες φωτογραφίες, αλλά δεν τους έδωσε ποτέ το ψηφιακό αρχείο. Δύο χρόνια αργότερα, όταν αναζήτησαν τον φωτογράφο για να τυπώσουν μερικές ακόμη, έμαθαν ότι το φωτογραφείο έκλεισε. Θες η κρίση, θες κάποιο προσωπικό πρόβλημα, θες κάποια επαγγελματική επιλογή; Τί σημασία έχει; Οι φωτογραφίες τους χάθηκαν.

Το δίδαγμα: συμφωνείστε από την πρώτη στιγμή που θα μιλήσετε με τον φωτογράφο σας ότι θα σας παραδώσει το πρωτογενές ψηφιακό υλικό (συνήθως raw format), ώστε και παρεξηγήσεις να μην υπάρχουν αργότερα, αλλά και ο φωτογράφος να γνωρίζει τί περιμένετε από αυτόν.

--

[*] πηγή φωτογραφίας: The Library of Congress (flickr)

Δυστυχώς, δεν έχω την κατάρτιση για να μιλήσω για τον φασισμό ως ιστορικό και πολιτικό φαινόμενο.

Αλλά, ξέρω ότι πηγαίνουμε προς τον φασισμό όταν βλέπω πολιτικά κόμματα να στηρίζουν και να δίνουν ιδεολογική κάλυψη σε ένα οργισμένο όχλο. Όταν φοβάμαι και βλέπω άλλους να φοβούνται γιατί εκφράζουν τις απόψεις τους. Όταν ο λαϊκισμός ζητά βία. Όταν η παράνομη βία δικαιολογείται. Όταν η απάντηση στον φασισμό είναι “καλός φασίστας είναι ο νεκρός φασίστας”. Όταν στοχοποιούνται ομάδες πληθυσμού, για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις, για τις θρησκευτικές τους πεπειθήσεις, για την καταγωγή τους. Όταν δεν υπάρχει καμία εμπιστοσύνη στην Δικαιοσύνη. Όταν το πολιτικό λέγειν και φέρεσθαι ορίζεται από βία, την απειλή βίας ή και την υπόσχεση βίας. Όταν ο πολιτικός λόγος και οι πολιτικές πράξεις επικεντρώνονται στην ηθική εξόντωση του αντιπάλου. Όταν η κοινωνία δέχεται τα πιο χαμηλά αισθήματα των μελών της, όπως η βία, η οργή και ο τρόμος, να ορίζουν τις πράξεις και τις αποφάσεις της.

Μην βιαστείς, δεν λέω ότι όλα αυτά είναι φασισμός (μερικά είναι). Λέω ότι όλα αυτά μας οδηγούν στον φασισμό.

Διάβασε και το λήμμα για τον Μουσολίνι στην wikipedia, ο δρόμος προς τον φασισμό δεν λέει “φασισμός” σε κάθε διασταύρωση.

Και μην νομίζεις ότι το θηρίο έχει πάντα μάτι που γυαλίζει και αίματα στο στόμα...

Νομίζω ότι δεν έχω δει άλλη συζήτηση που να απεικονίζει τί είναι αυτό που ονομάζουμε “Silicon Valley”.

Μιλάμε για επιχειρηματικότητα, για starups κ.λ., αλλά όταν το σημείο αναφοράς μας είναι το facebook ή η Google, η σκέψη πως αρκεί να έχουμε περισσότερες δυνατότητες χρηματοδότησης και εδώ και η επόμενη εταιρεία μπορεί να ξεκινήσει στην Ελλάδα, δείχνει σε ένα βαθμό πιθανή.

Αλλά δες αυτή την συζήτηση. Οι τύποι αποφάσισαν να φτιάξουν μία εταιρεία που θα φτιάχνει δορυφόρους για να παρέχουν στους πελάτες τους φωτογραφίες της Γης από το διάστημα. Ένα εγχείρημα που χρειάζεται σημαντικό κεφάλαιο από τα πρώτα του βήματα. Kαι άδειες που ξεπερνούν τα συνηθισμένα. Και πρόσβαση σε ανθρώπους με τεχνογνωσία σε τομείς από big data, μέχρι αεροφωτογραφίες, μέχρι δορυφόρους κ.λ.

Ναι, μπορεί το επόμενο instagram να φτιαχτεί στην Ευρώπη, ακόμη και στην Ελλάδα, αλλά το επόμενο skybox imaging αποκλείεται...

Δες όμως την συζήτση, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αν σε ενδιαφέρει η επιχειρηματικότητα.

Το “project L.A.” προχωράει. Όχι όσο γρήγορα θα ήθελα, αλλά νομίζω ότι μέσα στις επόμενες εβδομάδες θα αυξήσουμε στροφές και θα επιταχύνουμε. (Αν δεν ξέρεις για τί μίλάω, διάβασε αυτό και αυτό)

Μία από τις δυσκολίες που ξέρουμε ότι θα αντιμετωπίσουμε είναι ότι το προϊόν που αναπτύσσουμε έρχεται να λύσει ένα πρόβλημα που λίγοι ακόμη συνειδητοποιούν: το προσωπικό μας ψηφιακό αρχείο (είτε είναι φωτογραφίες, είτε κείμενα, μουσική, κ.λ.) είναι πολύ πιο ευάλωτο από οποιαδήποτε άλλη μορφή αρχείου διατηρούσαμε ως τώρα.

Υπάρχει όμως μία κοινότητα ανθρώπων που ασχολείται με το θέμα. Αν ψάξετε για “digital archive preservation” ή για “personal digital archiving”, θα βρείτε αρκετά κείμενα, έρευνες, ακόμη και μερικά συνέδρια που ασχολούνται με το θέμα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Η συζήτηση έχει ξεκινήσει κυρίως από τον χώρο των μεγάλων βιβλιοθηκών που ο σκοπός ύπαρξής τους ήταν σε σημαντικό βαθμό να δημιουργούν και να διατηρούν ένα μεγάλο αρχείο βιβλίων, περιοδικών και εφημερίδων. Καθώς το αντικείμενό τους γίνεται όλο και πιο συχνά ψηφιακό, άρχισαν να ασχολούνται με θέματα διατήρησης ψηφιακών αρχείων.

Θέλοντας να βοηθήσω να βγει αυτή την συζήτηση από τον στενό κύκλο των βιβλιοθηκονόμων και των ακαδημαϊκών ξεκίνησα το longdata.org, ένα blog στο οποίο θα συγκεντρώνω υλικό σχετικά με τα θέματα αυτά. Υπάρχει και το σχετικό @longdataorg στο twitter.

-- [*] η φωτογραφία είναι από ένα IBM punch card printing plate κάπου στην δεκαετία του ’30 ή ’40, τότε που το ψηφιακό ήταν σε μεγάλο βαθμό ακόμη... αναλογικό.

Σκέφτομαι και τον εαυτό μου. Είμαι από τους ανθρώπους που αν τον ρωτήσεις “τί θέλεις για δώρο;” θα σου απαντήσω (και θα λέω αλήθεια!) “τίποτα” -κάτι που αφήνει φίλους και συγγενείς με ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα. Αλλά υπάρχουν πράγματα, μερικές φορές καθόλου ακριβά, που θα ήθελα, αλλά δεν αγόρασα γιατί “δεν είμαστε τώρα για χαζά έξοδα”, “αφού δεν το χρειάζομαι πραγματικά”, “κάνω την δουλειά μου και με αυτό που έχω τώρα”, “κάποια άλλη στιγμή” κ.λ.

Η λύση ονομάζεται “wish list”, δηλαδή μία προσωπική λίστα από επιθυμητά πράγματα. Δεν είναι καμία συγκλονιστική ιδέα, σχεδόν σε όποιο e-shop πάτε, εκτός από την επιλογή “αγορά” πιθανότατα να υπάρχει και η επιλογή “προσθήκη στο wishlist” -αλλά οι λίστες αυτές στο 99.99% δουλεύουν μόνο για προϊόντα του ίδιου του καταστήματος.

Σκέφτηκα να κάνω μία, αλλά πριν αρχίσω να τα αραδιάζω σε μία σελίδα, είπα, “δεν μπορεί, σίγουρα θα υπάρχει κάποια υπηρεσία που να το κάνει σωστά”.

Ε, λοιπόν, δοκίμασα διάφορες τέτοιες υπηρεσίες (ανάμεσά τους τα wishlistr, wantworthyκαι wishlist.com) και τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Καμία από τις υπηρεσίες δεν είχε την χρηστικότητα και την αισθητική που θα ήθελα.

Κατέληξα λοιπόν στην αρχική λύση και έφτιαξα μία σελίδα που θα ανανεώνω “με το χέρι”. (Ρίξε μία ματιά, μπορεί να σου δώσει ιδέες αν έχεις geek φίλους.)

Αλλά νομίζω ότι η δημιουργία μίας τέτοιας υπηρεσίας, με την σωστή υλοποίηση, θα είχε μεγάλη επιτυχία -και το καλό είναι πως οποιαδήποτε υπηρεσία είναι τόσο κοντά στην στιγμή που ο καταναλωτής επιλέγει να αγοράσει ένα προϊόν, μπορεί να έχει αρκετές λύσεις για monetization.

Αν λοιπόν ψάχνεις ιδέα για μία νέα startup, ορίστε η ιδέα (μία υπηρεσία για wish lists) και μερικές συμβουλές, αν θες να την χρησιμοποιήσω:

1. Να είναι αισθητικά και λειτουργικά απλή. Μία λίστα με πράγματα θέλω, μην μου ζητάς να τα κατηγοριοποιήσω, να τα κάνω tag και group και δεν ξέρω και γω τί άλλο.
2. Επίσης, θα οδηγήσω τους φίλους μου εκεί, μην την κάνεις παζάρι ούτε τσαντίρι με άσχετα πράγματα γύρω-γύρω.
3. Να έχει ένα bookmarklet που να λειτουργεί άψογα. Να είμαι με τον browser σε μία σελίδα που είδα κάτι που θα ήθελα να προσθέσω στην λίστα μου, να πατάω το bookmarklet και να μου δείχνει τις εικόνες της σελίδας για να επιλέξω, να βάζει αυτόματα στην περιγραφή όποιο κείμενο έχω κάνει select στην σελίδα κ.λ. Και μετά να κάνει σωστά resize την φωτογραφία που έχω επιλέξει -δες το bookmarklet του tumblr, είναι αρκετά κοντά.
4. Δες τί θα κάνεις με τις ημερομηνίες. Δεν έχω σκεφτεί ακριβώς πως πρέπει να τις χειρίζεται η σωστή wishlist, αλλά ξέρω ότι το βιβλίο για python ή HTML που πρόσθεσα σε αυτή πριν από 2 χρόνια, μάλλον έχει ξεπεραστεί και καλό θα ήταν να δει ο ενδιαφερόμενος ότι το πρόσθεσα πριν από τόσο καιρό.
5. Αξιοποίησε τα emails. Θα την φτιάξω, θα την ξεχάσω. Στείλε μου ένα email αν έχει περάσει πολύς καιρός, ότι πρέπει να την ανανεώσω. Και τον Νοέμβριο ότι πλησιάζουν Χριστούγεννα. Και ένα μήνα πριν τα γεννέθλιά μου.
6. Αξιοποίησε τα social networks. Οι περισσότροι φίλοι μου είναι εκεί. Δώσε μου έναν απλό τρόπο να την δημοσιεύσω, δώσ’ τους έναν απλό τρόπο να την “ακολουθήσουν”.
7. Δώσε την δυνατότητα να ανανεώνεται η λίστα μου (όπου είναι εφικτό), από τα wishlists που μπορεί να διατηρώ σε e-shops όπως το amazon.

Ρίξε και μία ματιά στα wish lists της amazon, δεν το κάνουν άσχημα, αλλά είναι πολύ... amazon.

Αν όντως το ξεκινήσεις, στείλε ένα email, θα χαρώ να είμαι από τους πρώτους testers :-)